අඩු වියදමක්

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

milinda-prashna

2017.09.20 – ලංකාදීප

ශ‍්‍රී ලංකාව අති සුඛෝපභෝගී රටක් නොවේ. ජීවන මට්ටම උසස් තැනෙකට පත් වෙමින් සිටින රටකි. පොදු ජනතාව සිය වේල, දෙවේල පිරිමහගන්නේ අරපිරිමැස්මෙන්ය. අලූත් වාර්තා අනුව මෙරට ජනතාව අත්‍යවශ්‍ය ආහාර ද්‍රව්‍ය සඳහා දරන්නට සිදුවන වියදම කලාපයේ වෙනත් රටවලට සාපේක්ෂව ඉහළ එකකි. ජීවන මටට්ම හොඳ තැනෙකට පත්වන තෙක් රට තුළ වියදම පාලනය කරගැනීම හා තමන්ට ලැබෙන මුදල කළමණාකරණය ගැන උනන්දුවක් දැක්වීම වැදගත්ය.

එනමුත් ආහාර පාන සම්බන්ධයෙන් ඇති නැති පරතරය සමාජ විෂමතාවය ඇති කරන එක කාරණයක් දක්වා වැඩි දියුණු වී ඇති බව පෙනේ. ධනය ඇති පිරිස සිය පුද්ගලික ආහාර පරිභෝජනය වෙනුවෙන් වැය කරන මුදල පාලනය කරන ලෙස බල කළ නොහැකිය. සමාජයේ එක කොටසක් අවශ්‍යම ආහාර මිල දී ගැනීමට නොහැකි පසුබිමක ජීවත්වන බව තේරුම්ගෙන ක‍්‍රියා කිරීම වැදගත්ය.

දියුණු වන රටක වැසියන් වශයෙන් ස්වකීය උත්සව සහ සම්භාෂණ වල දී ආහාර වෙනුවෙන් කරන වියදම ද මෙහි දී අවධානය යොමු කළ යුතු වැදගත් කාරණයකි. විශේෂයෙන් තරු හෝටල වල පවත්වන්නට හුරු වී ඇති මංගල උත්සවයක එක වේලක මිල රුපියල් තුන් හාර දහසක සිට දස දහස් ගණනක් දක්වා වී තිබේ. මෙම මිල උත්සවය සංවිධානය කරන මැදි ආදායම් මට්ටමක යුවලට පමණක් නොව සහභාගීවන ආරාධිතයන්ට ද ප‍්‍රශ්නයකි. මධ්‍යස්ථව සොයා බලන විට විශාල උත්සව, අධික මිල ආහාර වේල පමණක් නොව ඒවායේ සමරු සඳහා කරන වියදම වානිජ පෙළඹවීමක ප‍්‍රතිඵලයකි. මැදි ආර්ථිකයේ ජීවත්වන සාමාන්‍ය පිරිස මෙහි ගොදුරක් වී තිබේ. එය කොපමණ නරක තත්ත්වයක් දැයි සලකා බැලීම යුක්ති සහගතය.

තරු හෝටලයක මංගල උත්සවයකට ඇරයුම් කරන්නේ පවුලේ ඥාතීන් සීමිත  පිරිසකටය. එයින් බෙදීමක් ඇති වෙයි. ආරාධිතයන් ද මෙම හොද අවස්ථාවට සහභාගී වෙන්නේ මෙපමණ නාස්තියක් අවශ්‍ය නැති බව හිතමින් බව නිසැකය. වියදම් පාලනයක් රහිත මෙවැනි උත්සව කරන්න්නට පෙළඹෙන්නේ ඉගෙනගෙන එක්තරා සමාජ අවබෝධයක යුතු පිරිසක් වීම විශේෂයෙන් සලකා බැලිය යුතුය. එක වේලක් වෙනුවෙන් එක මොහොතකට කරන ආහාර නාස්තිය හා වියදම තමන්ගේ ජීවිත කාලයටම ගෙවන බරපතල වන්දියක් බවට පත්විය හැකි බව කල්පනා නොකිරීම ගැටළුවකි.

උත්සව හා ප‍්‍රිය සම්භාෂණ වල දී කරන වියදම, විශේෂයෙන් අසීමිත ධන නාස්තිය රටට නොගැලපෙන බව සිතන්නට අවශ්‍යය. තරුණ පිරිස තම අභිලාශ ගැන තේරුම් ගෙන ක‍්‍රියා කිරීමෙන් වානිජ පරමාර්ථ පෙරටු කරගත් ප‍්‍රචාරක රැල්ලෙන් ගැලවිය හැකිය. ලෝකයේ වෙනත් රටවල එනම් ඇමරිකාව, බි‍්‍රතාන්‍ය පමණක් නොව තායිලන්තය වැනි රටවල ද ආහාර, නිවාස හා ඇදුම් වැනි මූලික අංශ ඉතාම අඩු ආදායමක් ලබන පිරිසට ද දරාගත හැකි සේ මට්ටම් සකස් වී තිබේ.

පුද්ගල උත්සව පමණක් නොව රජයේ වියදම් ගැන ද මෙහි දී සඳහන් කළ යුතුව තිබේ. විවිධ අමාත්‍යංශ, දෙපාර්තමේන්තු හා අනුබද්ධ ආයතන නිතිපතා උත්සව පවත්වයි. ඒවා වෙනුවෙන් කරන වියදම කොපමණ දැයි අවධානයට ගැනෙන්නේ නැත. ආණ්ඩුවේ උත්සවයකට සහභාගී වන පුරවැසියන්ට එය චාම් හා අඩු වියදමකින් කරන ලද එකක් බව තහවුරු කරගැනීම සුදුසුය. මන්ද එකී සියළු වියදම් මහජන මුදල් හෙයින්ය. ජනතාවගෙන් එකතු කරන බදු රටවැසියන්ගේ පොදු අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් උපරිම වශයෙන් ප‍්‍රයෝජන ගත යුතුය. එයින් සෑහෙන ප‍්‍රතිශතයක්, උත්සව සැරසිලි, වර්ණනා සහ අධික වියදමක් වැය කරන ආහාර වෙනුවෙන් කරන විට ඒවා ගෙවන්නේ පුරවැසියන්ය. එහෙයින් දියුණු වෙමින් පවතින රටක් වශයෙන් තමන්ගේ උත්සවයක් පමණක් නොව රාජ්‍ය උත්සවයක් දෙස පවා අඩු වියදමකින් කරන ආකල්පයකින් සලකා බැලීම සුදුසුය.

 

Advertisements

දේශපාලනඥයාගේ වාහන භාවිතය

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

milinda-prashna

2017/09/13 – ලංකාදීප

වාහන භාවිතාව සම්බන්ධ ආකල්ප වේගයෙන් වෙනස් වෙමින් තිබේ. එක පැත්තකින් වාහනයක අයිතිය අත්හරිමින් ඇත. අනෙක් පැත්තෙන් විසි එක්වැනි සියවසේ වාහනවල තාක්ෂණය සූක්ෂම පරිවර්තනයකට ලක් වී තිබේ. ගමනක් යන්නට වාහනයක් අයිතිකරගත යුතු නැති අතර එම වාහනයේ ඉන්ධන පරිසර හිතකාමී සහ ආර්ථිකයට වාසිදායක එකකි. මෙකී වෙනස්කම් සමාජයට හදුන්වාදීමේ පුළුල් වගකීමක් මෙරට දේශපාලන නායකයන්ට ඇත. නමුත් මෙරට දේශපාලන නායකයෝ නිල වාහන භාවිතාවේ දී සමාජයට ආදර්ශවත් නොවෙන අතර බලවත් විවේචනයට ද ලක්ව තිබේ.

ශ‍්‍රී ලංකාවේ දේශපාලනඥයන්ගේ වාහන භාවිතය ඉතා නරක බව සඳහන් කළ යුතුය. ඡන්දය ඉල්ලන කාලයේ සාමාන්‍ය වාහනයකින් එහා මෙහා යන අය බලයට පත් වූ වහා පාරේ ඉගිල්ලෙන්නේ අති සුඛෝපභෝගී වාහන වලින්ය. දියුණුවෙමින් පවතින රටකට නොගැලපෙන තරම් පහසුකම් සහිත මෙම වාහන සමහරවිට වෙඩි නොවදින ඒවාය. අති බලසම්පන්න එන්ජින් ධාරිතාවයක් සහිත හෙයින් ඉන්ධන ලීටරයකින් ගමන් කළ හැකි දුර ඉතාමත් සීමිතය. බලයට පත්වන දේශපාලනඥයන් විශාල වටිනාකමක් ඇති වාහනයක ගමන් කළ යුතු ඇයි? රටට ඔරොත්තු නොදෙන තරම් ඉන්ධන පිරිවැයක් හා වාහන නඩත්තු වියදමක් දේශපාලන නායකයන් වෙනුවෙන් වෙන් කළ යුතු මන්ද?

මෙකී සියළුම දෙනාට පහසුකම් සපයන්නේ ආණ්ඩුවයි. තමන්ගේ වියදමෙන් ගමන් බිමන් කළ යුතු යැයි ප‍්‍රතිපත්ති තීරණයක් ගතහොත් දේශපාලනඥයන් මෙම සුඛෝපභෝගී පාවෙන මාලිගා පරිහරණය අත්හරිනු නිසැකය. ආණ්ඩුව නිල වාහන වියදම් වලට අවශ්‍ය ධනය සොයා ගන්නේ ජනතාවගෙන් අය කරන බදු වලින්ය. බදු පිට බදු පනවා ජනතාවගෙන් සොයා ගන්නා මුදලින් දේශපාලනඥයන්ට ඉතාම වටිනා වාහන සැපයීම යුතුකමක් යැයි පොදු ජනතාව කල්පනා කරනවා නම් ප‍්‍රශ්නයක් නැත. නමුත් තමන්ට බදු පනවා දේශපාලනඥයන්ගේ වාහන වලට අති විශාල වියදමක් දරනවාට සාමාන්‍ය ජනතාව අතරින් කිසිවෙකු කැමැති නැත. එය හොඳටම දන්නා නමුත් මෙරට දේශපාලනඥයන්, විශේෂයෙන් දේශපාලන නායකයන් පාර්ලිමේන්තු වසරප‍්‍රසාද බව දක්වමින් නිල වාහන වලට සීමාවකින් තොරව මහජන මුදල් වියදම් කිරීම යුක්ති සහගත නැත.

බලයට පත්වන මෙරට දේශපාලනඥයන්ට රට ගැන කැක්කුමක් තිබිය යුතුය. මහජන ඡුන්දයෙන් තේරී පත්වෙන්නේ ජනතා මුදලින් සැප විඳීන්නට නොවේ. පවතින දුෂ්කරතා මැඩ රට දියුණු කර ජනතාවගේ ජීවිත යහපත් කරනු සඳහාය. ජනතාවගේ පැවැත්ම උසස් කරනු වෙනුවට ජනී ජනයා මත තව තවත් බදු පනවා අති විශාල වටිනාකමක් සහිත වාහනයකින් ගමන් කිරීමෙන් රටට දෙන ආදර්ශය කුමක්ද?

ලෝකයේ සමහර රටවල නිල වාහනය නිල රාජකාරි වෙනුවෙන් පමණකි. නිල කටයුතු වලට බැහැර ගමන් බිමන් තමන්ගේ වාහනයෙන් හෝ පොදු ප‍්‍රවාහන පහසුකම් වලින් ප‍්‍රයෝජනයට ගන්නා නායකයෝ සිටිති. එම නායකයන්ට ජනතාව ගරු කරන්නේ මහ ඉහළින්ය. නායකයාගේ සරල ආදර්ශවත් ජීවිතය එම රටවල ජනී ජනයා ද භාවිතාවට ගන්නා අතර එය රටක වටිනාකම් ඉහළ නංවන්නට හේතුවකි. තවත් රටවල බලයට පත්වන දේශපාලන නායකයෝ වාහන භාවිතා කරන්නේ ප‍්‍රතිපත්තියකට අනුවය. රජයෙන් සපයන සාමාන්‍ය වාහන භුක්ති විඳීන අතර ධනවතුන් සුපිරි රියවල ගමන් කරද්දී මහජන නියෝජිතයන් සුළු වාහනයක ගමන් කිරීම අවමානයක් යැයි කිසිසේත් සිතන්නේ නැත. මෙය ආකල්ප ප‍්‍රශ්නයකි. නායකයෙකු ගේ බලය හා භාවිතා කරන වාහනය එම බලයේ තරම මනින්නට සංකේතයක්  බවට පත්ව ඇත්තේ ශ‍්‍රී ලංකාවේ පමණක් දැයි සැක සිතේ.

අලූත් තාක්ෂණය අනුව විශාල ඉන්ධන වියදමක් නැති, විදුලිය බලය ප‍්‍රයෝජනයට ගත හැකි හොඳ වාහන නිපදවා තිබේ. අඩුම තරමින් ඒවා පරිහරණයෙන් ආදර්ශයක් දෙන්නට දේශපාලන නායකයින්ට වගකීමක් තිබේ. රට තුළ පරිවර්තනයක් කළ හැක්කේ ආකල්ප වෙනස් කිරීමෙන්ය. ඉහළ පැලැන්තියේ නායකයන් ගේ ආදර්ශවත් ජීවිතවලට මෙරට පවතින දුර්වල පැවැත්ම වෙනස් කළ හැකිය. නමුත් නොකරන්නේ එයයි.

 

 

පොලිතීන් බැනර් කටවුට්

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

milinda-prashna

2017/09/06 – ලංකාදීප

පොලිතීන් භාවිතය පරිසර විනාශයට එක ප‍්‍රබල හේතුවක් වී තිබේ. දිරාපත් නොවන පොලිතීන් හා ආශි‍්‍රත නිෂ්පාදන තහනම් කරන්නට රජය තීරණය කළේය. නීතිය බලපවත්වන අතර සහන කාලයක් ද ප‍්‍රකාශයට පත් කර ඇත. සහන කාලය තුළ තවදුරටත් පරිහරණය නොව එයින් ඉවත්වීමට සූදානම් විය යුතුය.

ශ‍්‍රී ලංකාව දියුණු සමාජයක් බව කියන නමුත් පරිසරය ආරක්ෂා කරන සේ කරන ඉල්ලීම් පමණක් නොව නීතිය ද ගණනකට ගන්නේ නැත. නොබෝදා පැවැති දේශපාලන පක්ෂ සංවත්සරය වෙනුවෙන් කොළඹ නගරය පමණක් නොව තදාසන්න ප‍්‍රදේශ සරසා තිබුණේ කටවුට් හා බැනර් වලින්ය. සම්මේලනයට පසු නගරය පිරිසිදු කර ඒවා ඉවත් කරන ලද නමුත් බැහැර කරන්නේ පරිසරයටය. මෙම සැරසිලි වලට විශාල වියදමක් කරන ලද බව නිසැකය. හෙට අනිද්දා තවත් දේශපාලන පක්ෂයක සංවත්සරය එන විට එයට නොදෙවෙනි සැරසිලි වලින් සරසනු ඇත. අන්තිමේ දී මෙම මුදල් වියදම් කිරීම පරිසරයට අහිතකරය. ප‍්‍රතිපත්ති වලට නරකය. ඒවාය මුදල් සොයාගන්නා මාර්ග දූෂණයට අතවනයි.

කටවුටට් හා බැනර් කියවන විට ඒවායේ සදහන් පණිවුඩ ජනතාවට නොවේ. පක්ෂ නායකයාටය. තරඟයට බැනර් හා කටවුට් ප‍්‍රදර්ශනය කර පක්ෂ නායකයාට තම කැපවීම පෙන්වන්න විට නායකයෝ ඒවායෙන් සතුටට පත්වනවාදැයි අපට ප‍්‍රශ්නයක් තිබේ. පක්ෂ නායකයන් ගේ ඇහැට පෙනෙන්නට බැනට් කටවුට් වලින් එල්ලන විට ඒවායෙන් පී‍්‍රති වෙන්නට තරම් පක්ෂ නායකයෝ අනුවණද? නැත්නම් මෙම සැරසිලි වලින් තමන්ගේ බලය වැඩි බව ජනතාවට පෙන්වන්නට හදනවාද? දේශපාලන පක්ෂ සිය බලය හෝ හැකියාව බැනර් කටවුට් හෝ දැවැන්ත බිල් බෝඞ් වලින් පෙන්වන්නට තරම් දුර්වල ද? බස් පුරවා සෙනග ගෙනැවිත්, පක්ෂ සාමාජිකයන් ටී ෂර්ට් අන්දවා තමන්ගේ බැනර් යටින් පෙලපාලි යැවීම දේශපාලනඥයන්ගේ ශක්තිය මනින මිනුම් දණ්ඩක් ද? නැතිනම් පක්ෂ වල දෙවැනි පෙල අතර තම තමන් ඉස්මතු වෙන එක්තරා ආකාරයක සටනක් ද? පක්ෂ ප‍්‍රතිපත්ති වලට පමණක් නොව පරිසරයට ද නරක මෙකී උපාය වලින් ඉවත් වෙන්නට සියළුම දේශපාලන පක්ෂ වලට වගකීමක් ඇත.

පොලිතීන් පාවිච්චි කරන්නට එපා යැයි පක්ෂ නායකයෝ නොයෙක් වතාවල කියා තිබේ. තමන්ගේ පින්තූර ප‍්‍රදර්ශනය කරන බැනර් කටවුට් එල්ලන්නට එපා යැයි සෑම නායකයෙකුම අවධාරණයෙන් කියා තිබේ. පක්ෂයේ නායකයාගේ වචනය නොසලකන තරමට ඒවායේ සාමාජිකයන් ගේ විනය පිරිහී ඇත්දැයි සලකා බැලීම අවශ්‍යය. පක්ෂ සාමාජිකයන් පාලනය කරගන්නට නොහැකි නායකයන්ට රට පාලනය කරන හැකියාව තිබේද? පොලිතීන්, බැනර් සහ කටවුට් පමණක් නොව මැතිවරණ නීතිය ද උල්ලංඝනය කරන දේශපාලනඥයන් පාලනය කරගන්නට නායකයන් පියවර ගැනීම ඉතාම වැදගත්ය. පක්ෂයට හා නායකත්වයට පොදු ජනතාවගේ ප‍්‍රසංසාව ලැබෙන්නේ ඒවායෙන්ය.

රට පාලනය කරන සහ පාලනය කරන්නට බලය ඉල්ලන නායකයන් නීතිය සලකන්නේ නැත. එය පුදුමයට මෙම සැරසිලි වලට වියදමක් ඇති බව තවත් ගැඹුරින් සලකන විට පෙනේ. ඒවා ගෙවන්නේ බැනර් එල්ලන දේශපාලනඥයන් නොවේ. අනුග‍්‍රාහකයෝ ඒවාට ගෙවන අතර එය ද එතරම් හොඳ දෙයක් නොවේ. පක්ෂයක හෝ දේශපාලනඥයෙකුට බලය පෙන්වන්නට ධනය තෑගි දෙන විට එහි පිටුපසින් ඇඟවෙන කතාන්දරය දූෂිත තත්ත්වයකි. ප‍්‍රසිද්ධ ස්ථාන වල මේවා එල්ලන්නේ නිසි අවසරය රහිතවය. එය තවත් නරක පූර්වාදර්ශයකි.

පොලිතීන් නීතිය පැනවූ විට එය ආදර්ශවත්ව අනුගමනය කරන්නට දේශපාලන පක්ෂ වලට හා නායකයන්ට ආත්ම ශක්තිය තිබිය යුතුය.  ඕනෑම නීතියක් නොසලකන තරමට ඇතැම් දේශපාලනඥයන් බලය අතට ගන්නා බව ප‍්‍රසිද්ධ රහසකි. එය හෙළිදරව් කරන කදිම සාක්ෂියක් බවට පොලිතීන් බැනර් කටවුට් පත්ව තිබේ.

 

අපරාධ ඉවසන සමාජයක්

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

milinda-prashna

2017/08/30 – ලංකාදීප

ශ‍්‍රී ලංකාව තුළ අපරාධ ඉවසන සමාජයක් කරා ගමන් කරමින් සිටින්නේ දැයි පැහැදිලි නැත. එය ඉතා බරපතල තත්ත්වයකි. එවැනි සදහනක් කරන්නට සිදුවූයේ ඇයි? රට පුරා අපරාධ සිදුවන ප‍්‍රමාණය එයට එක්තරා සාක්ෂියකි. අප අතරින් මනුස්සකම තුරන්වී ඇත. එකී පසුබිම අපටම දැනෙන්නේ නැත. එයට හුරු වී තිබේ. දශක තුනක කාලයක පැවැති යුද්ධයෙන් ඇති කරන ලද සංස්කෘතිය එයට එයට එක හේතුවකි.  මෙම අමිහිරි ස්වභාවය තුරන් කරන්නට විශේෂ වැඩ පිලිවෙලක් අවශ්‍යය. සාමාන්‍යයෙන්  ඕනෑම සමාජයක් තුළ යුදමය ස්වභාවයක පසු බිහිවන මෙම මනුස්සකම නැති ස්වභාවය තුනී වෙන්නට පරම්පරා තුනක් පමණ ගතවන බව සැලකේ. වෛරය නැති කර අපරාධ අඩුකරන පසුබිම සංහිදියාවට එපිටින් ඇති වැදගත් ක‍්‍රියාදාමයකි.

රටක් දියුණු වන විට රට ජීවත්වන පුරවැසියන්ට සැනසිලිදායක බව දැනෙන්නට අවශ්‍යය. කරදරයක් නැතිව ජීවත්වන පහසුව තිබිය යුතුය. මෙරට වැසියන් ගේ  ජීවන පසුබිම මෑත දශක තුන තුළ වෙනස් විය. නිතිපතා වාර්තාවන සිද්ධි සලකා බලන විට පවුලේ සාමාජිකයන් අතරින්, අසල්වැසියන්ගෙන් පමණක් නොව නොහදුනන්නන්ගෙන් ද අපරාධයක් වෙන්නට බැරි නැති යැයි හිතන තරමට ස්වභාවය සංකීර්ණ වී ඇත. එය රටේ එක කොටසක පමණක් නොව තැනින් තැනින් නොයෙක් අවස්ථාවල අදහාගත නොහැකි අන්දමින් වාර්තාවන විට එය බරපතලය.

අපරාධ සහමුලින්ම තුරන් කළ හැකි යැයි සඳහන් කිරීම සාධාරණ නැත. නමුත් එහි පාලනයක් කළ හැකිය. එක පැත්තකින් ආගම එයට පිටිවහලකි. අනෙක් පැත්තෙන් නීතිය වැදගත්ය. අපරාධයක් සිදුවූ වහා නෛතික කටයුතු ආරම්භ විය යුතුය. පොලිසිය පැමිණෙයි. සාක්ෂි සොයා ගනී. නඩු ගොනු කෙරේ. කෙසේ නමුත් වින්දිත පාර්ශව මෙම සිදුවීම් දෙස සාධාරණ විශ්වාසයක් ඇතිව සිටින්නේදැයි පර්යේෂණයක් කිරීම වගකිව යුතු අංශවල වගකීමකි. අපරාධයකට පසු  මාධ්‍ය මගින් විශාල ආන්දෝලනයක් ඇති කරයි. ඒවායෙන් සමාජය කම්පනයට පත්වන අතර අපරාධකරුවන්ට නිසි දඩුවම් ලැබෙනු ඇතැයි උපකල්පනයක් ඇති වෙයි. එහෙත් අපරාධ තරමට දඩුවම බලවත් නැති බව පැහැදිලි වෙමින් පවතින කාරණයකි. එහෙයින් අපරාධකරුවන් ප‍්‍රබල වී ඇත. සාධාරණව ජීවත්වන්නට කැමැති ජනතාවට එය බලවත් හිරිහැරයකි.

දරුණු අපරාධයක් සිදුවූ පසු එහි විත්තිය කවි කොලයක් වශයෙන් සකස් වී ගම් දනව්වල අළෙවි වූ බව තවමත් මතකයේ ඇත. සිද්ධිය පරපතල නම් ඒවා ගැන ජනී ජනයා කම්පා වූ තරම කවි කොළ සන්නිවේදනයෙන් මැන ගත හැකිවිය. වර්තමානයේ කවි කොළය නැත. අපරාධ ගැන ජනතාව කම්පා වෙන නමුත් එය අමතක වෙන්නටත් කලින් කවියන් කියන්නා සේ මහපොළව නොඉවසන තවත් අපරාධයක් වාර්තා වෙන්නේ නම් ඒ ගැන කෙසේ කවි රචනා කරන්නද?

අපරාධ ඉවසන සමාජයක් යනු ගෞරවයක් නොවේ. අපරාධයකට ගොදුරු වූ අයට ඉවසීම හැර අන් යමක් රහිත ස්වභාවයක් නැති බව දැනෙන්නට පටන් ගැනීම හොඳ තත්ත්වයක් නොවේ. අපරාධ පිටු දකින පමණක් නොව අපරාධයක් සිදුවූ වහා ක‍්‍රියාත්මක වී තද දඩුවම් මගින් නැවත නැවතත් අපරාධ සිදුවෙන්නට ඉඩ නොදෙන වැදගත් සමාජයක් බිහි කළ යුතුය. එය අප සියළු දෙනාගේම පොදු වගකීමකි. අනෙක් වෛරය තුරන් කරන භීතිය නැති කරන යම් සාධනීය පසුබිමක් ඇතිකරන්නට අවශ්‍යය.

 

 

 

පාසල් නිවාඩු කාලේ

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

 

milinda-prashna

2017/08/23 – ඉරිදා ලංකාදීප

අගෝස්තු පාසල් නිවාඩු කාලය ලැබී සති දෙකක් හමාර වී ඇත. පාසල් දරුවන්ට අධ්‍යයන වසර ඇතුලත වාර තුනක නිවාඩු කාලයක් ප‍්‍රකාශයට පත් කරයි. එම නිවාඩු දෙන්නේ කුමකට ද යන ප‍්‍රශ්නය දෙමාපියන්ගෙන් අහන්නට සිදුවී තිබේ. මන්ද පාසල් වාර නිවාඩුව ප‍්‍රකාශයට පත් කර ඇති නමුත් දරුවන්ගේ ඉගෙනීම අඩු කරන්නට සූදානමක් නැති බව පෙනෙන හෙයින්ය. පාසල් නිවාඩුවක් දෙන්නේ අවුරුද්ද හෝ අනෙක් ශිෂ්‍යයින්ට සාමාන්‍ය පෙළ හෝ උසස් පෙළ විභාග පැවැත්වෙන නිසා නොවේ. පොත පතෙන් බැහැර ඉගෙනීමක් ද ඇති හෙයින් විවේක ගෙන එහි නියැලෙන්නට බව පෙන්වා දිය යුතුය. නමුත් දෙමාපියන්ට, විශේෂයෙන් මවුවරු සිය දරුවන්ට නිවාඩු කාලයේ දී ද විවේක දෙන්නට සූදානම් නැත. එය බලවත් ප‍්‍රශ්නයකි.

ශ‍්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යාපන ක‍්‍රමය ඉතාම දරුණු තරගකාරී ස්වභාවයක් ගෙන තිබේ. ළදරු පාසලේ සිට අතිරේක පන්ති එනම් ටියුෂන් ක‍්‍රමය හිස ඔසවා ඇත. අනෙක් දරුවාට කලින් පොත පත හදාරා වැඩි ලකුණු වෙනුවෙන් සූදානම් නොවුනහොත් අනාගතයක් නැති බව සමාජය තුළ තහවුරු වී ඇති එක මතයකි. හොඳ පාසලකට ඇතුලත්වෙන්නට දේශපාලන බලපුලූවන්කාරකම අවශ්‍යය. ධනය හෝ බලය නැත්නම් ශිෂ්‍යත්වය එක්තරා සාධාරණ අවස්ථාවකි. ඉගෙනගෙන ඉදිරියට යන්නට නම් ටියුෂන් හැර අන් පිහිටක් නැති වත්මන් සමාජයේ එක්තරා කොටසක් නිවාඩු කාලයේ ද දරුවන් පොළඹවන්නේ පොත පතටය. එය අකාරුණික නමුත් දෙමාපියන්ට වෙනත් කළ හැකි දෙයක් නැත. එහෙයින් වාර නිවාඩුව ප‍්‍රකාශයට පත් කිරීම පමණක් නොව එය භුක්ති විඳින වරප‍්‍රසාදය රට වැසියන්ට තිබේදැයි සොයා බැලීම ද වැදගත්ය.

පොත පත නිසි පමණකට අධ්‍යයනයෙන් පමණක් හොඳ පුරවැසියෙකු බිහි වෙන්නේ නැත. යහපත් ඉගෙනුම හා සමාන්තරව විෂය පරිබාහිර කටයුතුවලට ද අවධානය යොමු කළ යුතුව ඇත. නිවාඩු කාලයේ දී  අපේක්ෂා කරන්නේ එයයි. පවුලේ අය සමග එකතු වී ආගමික සංස්කෘතික බැඳීම් ඇති කරනොගතහොත් පරිපූර්ණ පුරවැසියෙකු බිහි නොවේ. නිවාඩු කාලයේ විෂය බාහිර දේ වලින් පෝෂණය වන දරුවන් හුදෙක් පොත පත කියවා අවබෝධය ලබනු පමණක් නොව එයින් එපිට ඇති වටපිටාව ද අධ්‍යනය කරනු ඇත.

වර්තමානයේ පාසල් දරු දැරියන්ට ළමා කාලය ඉතාම සීමිත එකකි. වැඩිහිටියන් තමන් එදා අත් විඳින ලද නිදහස හා අවකාශය ගැන මහත් ආදරයෙන් මතක් කරන නමුත් අද තමන්ගේ දරුවන්ට එකී අවස්ථාව අහිමිවීම ගැන අවධානය යොමු නොකරන්නේ මන්ද? යන්න අප අවධානයට ගත යුතු වැදගත් ප‍්‍රශ්නයකි. හොඳ පොතක් කියවන්නට, අත්දැකීම් ලැබෙන සංචාරයක් යන්නට හෝ අඩුම තරමින් ගෙදරදොර කටයුතු වලට හවුල්වෙනු සඳහා දරුවන්ට ඉඩ ලැබෙන්නේ නැත. ඉගෙනුමට අමතරව එයින් පැත්තකට යොමු වුවහොත් එය අනාගතයට බලවත් අවාසියක් බව හිතන දෙමව්පියෝ බහුලය.

ජන සමාජයේ ඇවැතුම් පැවැතුම් සහ සම්බන්ධතා ප‍්‍රායෝගිකව අධ්‍යයනය කරන්නට වෙලාවක් නැති පාසල් දරුවන් විෂය මූලික අධ්‍යාපනයෙහි පමණක් කේන්ද්‍රගත වන අතර එය නරක ප‍්‍රතිඵල ඇති කරයි. අධ්‍යාපන පත පොත හා ටියුෂන් මගින් සියල්ල සාක්ෂාත් කරගන්නට උත්සාහ කරන නමුත් අනාගතයේ දී මෙම පරම්පරාවෙන් සංස්කෘතික උරුමය, මානව අයිතිවාසිකම්, සාධාරණත්වය හා යුක්තිය වැනි උසස් ගුණාංග අපේක්ෂා කරන බව ද මෙහි ලා සඳහන් කළ යුතුව තිබේ.

තදබල ලෙස පතපොතට ඇලී ගැලී එයින්ම අනාගතය සාක්ෂාත් කරගන්නට තැත් දරන ප‍්‍රජාවකගෙන් මෙරට ව්‍යුහය  කෙබදු පරිවර්තනයක් ඇති කරනු ඇත්දැයි අවධානය යොමු කරන්නට අවශ්‍යය. අධ්‍යාපන ප‍්‍රතිපත්ති සම්පාදකයන් පමණක් නොව දෙමව්පියන් ද තමන්ගේ දරුවන් සර්ව සම්පූර්ණ පුරවැසියන් කරනු අපේක්ෂා කරන්නේ නම් පවතින මෙම ස්වභාවය ගැන පුළුල් සංවාදයක් ආරම්භ කිරීම සුදුසුය.

 

 

වගකිවයුතු චරිතයක් ඕනෑ කර තිබේ

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

milinda-prashna

2017/08/16 – ලංකාදීප

බටහිර රටවල ප‍්‍රකට කියමනක් තිබේ. ‘‘you need adult in the room’’ යන්න එයයි. තමන් අවට ස්වභාවය උදෙසා වැඩිහිටියෙකු අවශ්‍ය බව එයින් අඟවයි.  සමාජයක යම් යම් සිද්ධි පාලනයකින් තොරව සිදුවන විට ඒවා වෙනුවෙන් කිසියම් ඇනවුමක් කළ හැකි වගකිවයුතු චරිතයක අවශ්‍යතාව මෙයින් අදහස් කරයි.

මෙරට පැවැත්ම දෙස බලන විට එය වත්මන් සිද්ධි වලට ගලපා ගත හැකිය. පැන නැගෙන අසංවිධිත බව කිසියම් ආකාරයකින් පාලනය කළ හැකි චරිත උවමනා කර ඇති  බව පැහැදිලිව පෙනේ. සෑම ක්ෂේත‍්‍රයක්ම අවිධිමත් ස්වභාවයේ පවතින අතර එම ක්ෂේත‍්‍ර දෙස බලා වැඩිහිටියෙකු සේ දැනමුතුකමක් දෙන්නට පුලූවන්කමක් ඇති අය හිඟ බව නිරීක්ෂණය කළ හැකිය.

හැම තැනෙකම පාහේ කි‍්‍රයාකාරීත්වය නොදරුවන් ගේ මට්ටමට පත්ව තිබේ. කෝලාහලය විනා සන්සුන් බව නැත. බුද්ධිමත්ව යමක් දෙස බලන ව්‍යුහය දුර්වල වී තිබේ. පොදුවේ සඳහන් කළ හැකි දේ ඇත. ආගමික ස්ථානවල දර්ශනය නැත. පැවැත්ම වෙනුවෙන් ආන්දෝලන ඇති කරන්නට පටන්ගෙන ඇත. මාධ්‍යයේ යථාර්ථය නැත. පවතින සිද්ධි සංදර්ශන බවට පත් කර ඇති අතර ද්‍රෘෂ්ටියක පිහිටා ක‍්‍රියා කිරීම වෙනුවට ඇති කරන්නේ ව්‍යාජ රැළි බව සඳහන් කළ යුතුය. ගුරුවරු, දේශපාලනඥයන් සහ සමාජ නායකයන් හැසිරෙන්නේ වගකිව යුතු අන්දමට නොවේ. ජනප‍්‍රිය වෙන්නට විනා ගරුත්වය වෙනුවෙන් කටයුතු කරන්නට උත්සුක නොවන බව නිරීක්ෂණය කළ හැකිය. හරි දේ වැරදියට කරන අතර වැරදිකර එම දේ හරි යැයි තර්ක කරන ස්වභාවයකට රට පත්ව ඇත. අද ඇත්තේ බලය ඇති විට එය පාවිච්චි නොකිරීම වරදක් බව හිතන සමාජයකි. තමන්ගේ සියළු නොකටයුතුකම් ආවරණය කරගන්නට බලය උපයෝගීකරගත හැකි යැයි බලය ඇති පාර්ශවයේ අදහස වී තිබේ. පුන පුනා අසත්‍යය කියන විට එය සත්‍යයැයි සමාජයට ඒත්තු යන්නට පුලූවන් යැයි නිගමනය කරන ස්වභාවයක් පවතී. ප‍්‍රශ්නයක් පැන නැගෙන විට එහි අවධානය අන් තැනෙකට හරවන්නට වෙනත් මුසාවක් ප‍්‍රකාශ කිරීම ඉතාම සරල දෙයක් වී ඇත. එසේ කිරීම සියුම් හපන්කමක් යැයි හිතන්නට අද ඇතැම් නායකයන් නැඹුරු වී සිටී. මෙයින් සිදුවන්නේ කුමක්ද? විකෘති තත්ත්වයන් භයානක සේ ඉදිරියට පැමිණ ප‍්‍රකෘතිය යටපත් කිරීමයි.

සමාජය උසස් තැනකට පත් කරන්නට පෙරමුණගත යුතු යමක් කමක් දන්නා පිරිස මෙසේ හැසිරෙන විට රටට අත්පත්වන ඉරණම කුමක්ද? රට ගැන හිතන්නට වගකීමක් ඇති පිරිසක් අවාසනාවන්ත සේ ක‍්‍රියා කරන විට පැවැත්ම කොපමණ ශෝචනීය එකක් වී තිබේද? වර්තමානයේ සිදුවන සිද්ධි එකිනෙක පෙල ගසන විට අප අභිමුවෙහි පවතින ස්වභාවයේ තරම තේරුම්ගත හැකිය. මෙය වූ කලී ඉතා තියුණු අවධානයට ලක් විය යුතු තත්ත්වයකි.

ජන සමාජයක් කිසිම පිලිගත් විධානයක් රහිතව හැසිරෙන විට අපේ හැසිරීම දෙස බලා අවවාදයක් දිය හැකි නායකත්වයක් අවශ්‍යය. ජන සමාජ උසස් ගුණාංග වලින් පොහොසත් කරන්නට පරමාදර්ශී චරිත වලට හැකියාවක් ඇත. නමුත් එයට කලින් රටට හරි වැරදි කියා දෙන්නට උවමනා කර තිබේ. අඩුම තරමින් නොදරුවන්ගේ හැසිරීමක් දක්වන වත්මන් තත්ත්වය පාලනය කරගෙන සන්සුන් කරන්නට හැකි වැඩිහිටි පැලැන්තියක් රටට අවශ්‍යය.

milinda-prashna

ශිෂ්‍යයන්ගේ චර්යාව

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

 

milinda-prashna

2017/08/09 – ලංකාදීප

අයිවර් ජෙනින්ග්ස් මෙයින් වසර හැට පහකට කලින් ලියන ලද සටහනක් කියවන්නට ලැබිණ. විශ්ව විද්‍යාල දරුවන් ගැන එය ලියා ඇත. පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ උප කුලපතිවරයා වූ හෙතෙම මෙරට පළමු ව්‍යවස්ථාව කෙටුම්පත් කළ විද්වතා වශයෙන් වඩාත් ප‍්‍රකටය.

ශිෂ්‍යයන්ගේ චර්යාව යනුවෙන් ලියැවිල්ල අරඹන හෙතෙම එහි මුලින් කියන්නේ තම බිරිඳ සමග වාහනයෙන් යන එන විට පාසල් දරු දැරියන් ඉතා විනීතව පාරේ ගමන්කරන සුන්දර බව ගැනය. එහි ඇති ශික්ෂණය සහ සන්සුන් බව විශ්ව විද්‍යාලයට පැමිණි වහා වෙනස් වෙන්නේ කෙසේදැයි ජෙනින්ග්ස් ප‍්‍රශ්න කරයි. එය දුබල මානසිකත්වයක් යැයි හදුන්වන එතුමා ලෝකයේ වෙනත් රටක දී විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය ප‍්‍රජාවගෙන් එවැනි නුසුදුසු පැවැත්මක් අත් නොවිඳී බව දක්වයි. මෙයින් දශක හයහමාරකට කලින් පවා මෙරට විශ්ව විද්‍යාල වල ශිෂ්‍ය සංගම් ඒවායේ නිලවරණ ගැන කතා කරන හෙතෙම එම ශිෂ්‍ය සංගම් ඡන්ද වල ක‍්‍රියාකාරකම් කිසිසේත් අනුමත කළ නොහැකි බව කියයි.  විනයක් නැති ශිෂ්‍ය හැසිරීම්, නවක වධය හා ගුරුවරුන් පවා නොතකා කරන ඇතැම් දේ බටහිර සම්ප‍්‍රදාය ලෙස කියන නමුත් කිසිසේත් එය ඇත්තක් නොවේ යැයි දක්වා ඇත. එනම් මේවා බටහිරෙන් පැමිණි ගුණාංග නොව මෙරට ඇත්තන්ම හදා ගත් ඒවා බව ජෙනින්ග්ස් එම ලියැවිල්ලේ අවධාරණයයි.

ශ‍්‍රී ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාල දරුවන්ගේ තත්ත්වය ගැන අයිවර් ජෙනින්ග්ස් ගේ  දැක්ම ගැන වාද කරන්නට අවශ්‍ය නැත. දශක හයහමාරක කාලය තුළ එය තව තවත් පිරිහී දුඛිත ස්වභාවයකට පත්වීම ශෝක ජනකය. අද විශ්ව විද්‍යාලයට එන දරුවන් නොකරන්නේ ඉගෙනගැනීම පමණකි. ඔවුහු අනෙක් සියළු සමාජ ව්‍යවසනයන්හි කොටස්කරුවෝ බවට පත්ව සිටිති. කොපමණ දරුණු ද යත් ඉතාම දුක් මහන්සියෙන් හදා වඩා විශාල මහන්සියකින් උපයා ගන්නා ධනය වියදම් කර විශ්ව විද්‍යාලයට එවූ පසු දෙමාපියන් තම දරුවන් ගැන ශෝක වන බව පෙනේ. එය කොපමණ අභාග්‍යයක් ද යන්න තේරුම් ගැනීම වැදගත්ය.

වර්තමානයෙහි මෙරට විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍ය ප‍්‍රජාව දේශපාලනයෙහි නිරතවන්නේ අන්තවාදීවය. ප‍්‍රශ්නයක් දෙස විවිධ පැතිවලින් සාකච්ඡා කර තීරණයකට එන්නට සමත්විය යුතු බුද්ධිමත් ප‍්‍රජාවක් වන විශ්ව විද්‍යාල දරුවන් සිය විශ්ව විද්‍යාල ජීවිතයෙන් වැඩිම කාලයක් වෛරයෙන් හා පීඩනයෙන් ගත කරන බව මෙහිලා සඳහන් කළ යුතුය.

පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාල උප කුලපති ධුරයෙන් පසු ජෙනින්ග්ස් කේම්බි‍්‍රජ් විශ්ව විද්‍යාලයේ ප‍්‍රධානියා වශයෙන් පත්ව යයි. මෙහි සඳහන් කරන විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යයන්ගේ චර්යාව ගැන ලියැවිල්ල අවසානයේ ඔහු කරුණු පහක් මෙරට බලධාරීන්ගේ අවධානයට යෝජනා කර තිබේ. ඒවායෙන් කියන්නේ කිසිම ලෙසකින් නවක වධයට ඉඩ දිය යුතු නැති  බවය. ශිෂ්‍ය සංගම් වෙනුවෙන් ප‍්‍රචාරක මෙහෙයුම්, රැස්වීම් පෙලපාලි  තහනම් කළ යුතු අතර මැතිවරණ ජය ගැන සතුටුවීමට ද ඉඩ නොතැබිය යුතු බව ද එහි දක්වා තිබේ.

ශී‍්‍ර ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාල වල තත්ත්වය උසස් කර දරුවන් හොඳීන් ඉගෙනගන්නා තැනට පත් කරන්නට නම් අනුගමනය කළ යුතු එක වැදගත් යෝජනාවක් තිබේ. අතීතයේ දී පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ආරම්භක උප කුලපතිවරයා ලියා ප‍්‍රකාශයට පත්කරන ලද ලියැවිල්ල නැවත ජනගත කිරීමය.

Older Entries