මවුපිය බැඳීම් නැති දරුවන් ගේ අනාගතය

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

milinda-prashna

2016/01/27 – ලංකාදීප

ජීවන ගමන තුළ විවාහයට හිමි තැන ඉහළ එකකි. ලෝකයේ නොයෙක් රටවල් එකිනෙකට වෙනස් සංස්කෘතික උත්සවශී‍්‍රයක් ඇතිව විවාහ ජීවිතයට ඇතුලත්වන්නේ එහෙයින්ය. තරුණ වියට පත් යෞවනයෙකු සහ යෞවනියක අලූත් ජීවිතයක් අරඹන්නේ නීත්‍යානුකූලව විවාහ වීමෙන්ය. එය ඉතාමත් සතුටුදායක සහ පවුල් වශයෙන් එකතු වී ප‍්‍රීතිය භුක්ති විඳින අවස්ථාවකි. නමුත් නූතන සමාජයේ ඇතැම් කොටසක් විවාහ වන තීරණය ක්ෂණික එකක් වන අතර වෙන් වෙන්නට තීරණය කරන්නේ ද කිසිම බරපතලකමක් නැතිව හදිසියේය. විවාහය යන්න එකිනෙකට වෙනස් අර්ථ ඇති නීතිය ඉදිරියේ ද විවිධ අර්ථකථන සැපයිය හැකි එකක් බවට පත්ව තිබේ.

ඇමරිකාවේ සහ බි‍්‍රතාන්‍යයේ නීති අනුව විවාහ වුවද දෙදෙනාට වෙන වෙනම නීතිය ඉදිරියේ අයිතිය ඇති ආකාරයක් බලපවත්වයි. ප‍්‍රංශය සහ නෙදර්ලන්තය වැනි රටවල් විවාහ යුවලකට තමන්ගේ දේපොල බදු හෝ වෙනත් ඕනෑම කාරණයක් හමුවේ විවාහ සහතිකය පැත්තකින් තබා කැමැති ආකාරයට ජීවත්වන තීරණ ගන්නට ඉඩ ලැබී තිබේ. පොදුවේ දේපොල භූක්ති විඳීම හෝ තනි කැමැත්තට අනුව තීන්දු ගත හැකිය. නවසීලන්තයේ නීති අනුව විවාහයට ඇතුලත්ව වසර කිහිපයක් ජීවත් වූ පසු විශේෂිත අයිතීන් සහ වගකීම් වලට බැඳීම් වලට නතු වෙයි. එහි අවසාන තීන්දුව සරල එකක් වන අතර අනෙකා කෙරෙහි බැඳී ජීවත් වෙනවා ද නොඑසේනම් ඕනෑම අවස්ථාවක දෙදෙනාට වෙන්ව ජීවත් වන්නට අයිතියක් තිබේද යන්න පිළිගැනීමයි.

මෙවැනි අලූත් පැති අනුව අවධානයට ගැනෙන පළමු කාරණය බවට පත්ව ඇත්තේ විවාහය නොව විවාහ නොවූ සහ වෙන්ව ජීවත්වන දෙමාපියන් ගෙන් උපත ලබන දරුවන් ගැනය. ජාත්‍යන්තරය තුළ විවාහ නොවූ පවුල් බිහිකර ඇති දරුවන් සහ එම දරුවන්ගේ අයිතිය ගැන කතා කරන්නට පටන්ගෙන තිබේ. ජාත්‍යන්තර තොරතුරු අනුව දියුණු රටවල දරු උපත් පහකින් දෙකක් සහ ලතින් ඇමරිකානු රටවල තුන් දෙනෙකුගෙන් දෙදෙනෙක් අවිවාහක දෙමව්පියන්ගේ දරුවන් බව පර්යේෂණයකින් අනාවරණය වී තිබේ. අවිවාහක දරුවන්ගේ ප‍්‍රතිශතය සමස්ත දරු උපත් වලින් සියයට දෙකක් බව ජපානයේ තොරතුරු අනාවරණය කරන විට ප‍්‍රංශයේ එම තත්ත්වය සියයට හැටක් බව කියැවේ. 2012 වසරේ දී දියුණු රටවල දරු උපත් වල සාමාන්‍යයෙන් අවිවාහක දෙමව්පියන්ට දාව උපදින දරුවන්ගේ ප‍්‍රතිශතය සියයට 60 ක් වී ඇති අතර එය 1970 දී වාර්තා වූ ප‍්‍රතිශතය මෙන් පස් ගුණයකින් ඉහළ එකක් බව අනාවරණය වෙයි. මෙවැනි උපත් වැඩි වෙන්නට බලපා ඇති ප‍්‍රධානම කරුණ නොයෙක් බටහිර රටවල විවාහය හුදු බැඳීමක් නොව රිසි පරිදි ජිවත්වීමට ඉඩ හදන පසුබිම තුළය.

සංකීර්ණ සමාජ ආර්ථික ව්‍යුහයක් තුළ මෙම සංවාදයේ කොටස්කරුවෙකු වෙන්නට රටට ද සිදුවී ඇත. ශ‍්‍රී ලංකාවේ පවා අවිවාහක යුවල පවරන වන්දි නඩු සහ දික්කසාද නඩු වැඩි ප‍්‍රමාණයකින් වාර්තා වෙන්නට පටන් ගෙන ඇත. අධිකරණ පද්ධතිය තුළ නීත්‍යානුකූලව වෙන්වෙන්නට අයැදුම් කරන නඩු ප‍්‍රමාණය සැලකිය යුතු ප‍්‍රමාණයකින් ඉහළ ගොස් ඇති අතර කරුණු විභාගකර දික්කසාද තීන්දුව දෙන්නට සෑහෙන කාලයක් ගත වීම ද සමාජ ගැටලූවක් බවට පත්ව ඇති අනෙක් කාරණාවකි.
විවාහය, විවාහ නොවී ජීවත්වීම සහ දික්කසාදය යන කරුණු වලදී දෙමාපියන් අත් පත් කරගන්නා ලිහිල ඉතාම මෘදු නමුත් දරුවන් මුහුණ දෙන ස්වභාවය කෙබඳු එකක්ද? පර්යේෂණ වාර්තා පෙන්වන්නේ එම දරුවන් අධ්‍යාපනය අතින් දුර්වල සහ හොඳ සෞඛ්‍ය තත්ත්වයක නැති බවය. රැකවරණයක් නැති දරුවන් බවට පත්ව ඇති බව අනාවරණය වෙයි. මෙම ස්වභාවය ඉතා නරක එකක් බව පර්යේෂකයන්ගේ අදහසයි.

දෙමව්පියන් නිසා අසරණ වන දරුවන්ගේ ජීවිත ලස්සන කරන්නේ කෙසේද? අද ජාත්‍යන්තරය තුළ පැන නැගෙන දහසකුත් එකක් බරපතල ගැටලූ අතරට එකතු වී ඇති අලූත් මාතෘනාවකි. ශ‍්‍රී ලංකාව මෙම තත්ත්වය ගැන ගැඹුරින් කල්පනා කළ යුතුය. තරඟකාරී අධ්‍යාපන රටාව හමුවේ මෙරට දරුවන් විඳින පීඩාව ගැන සමාජයට අත් දැකීමක් තිබේ. දෙමාපිය ආදාරය නැති දෙමාපියන් වෙන් වූ දරුවන් මෙම ක‍්‍රමය තුළ අසරණ වන ආකාරය ගැන විමසා බලා ඔවුන්ට රැකවරණය ගැන දැනට වඩා හොඳ අවධානයක් යොමු කිරීම සුදුසුය.

රෑ නගරාධිපති

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

milinda-prashna

2016/01/20 – ලංකාදීප

නගරයට ප‍්‍රධානියෙකු පත් කරගන්නේ ජන ජීවිතය සංවිධානය කරගැනීමට පහසුවක් වශයෙන්ය. පොදු පහසුකම් ගැන සොයා බලා ජනතාව සතුටින් තැබිමට පියවර ගැනීම නගරාධිපතිවරයෙකුගේ වගකීමයි. නගරයක් යනු විශාල ආර්ථිකයකි. එහි සේවා නිසි ආකාරයට පවත්වාගෙනයාම පහසු නැත. පැය අටක් වැඩ කර ජනතා සේවය ඉටු කළ හැකිය යන අදහස තව දුරටත් අලූත් එකක් නොවේ.

දවසේ වැඩ කරන පැය ගණන අවසන් වූ පසු එලැඹෙන හැන්දෑව ඕනෑම නගරයක අලූත් ආර්ථිකයක් බිහිවෙයි. එම රාත‍්‍රී ආර්ථිකය වෙනුවෙන් සැදෑ නගරාධිපතිවරයෙකු පත් කර ගැනීම අලූත් අදහසකි. නිල වශයෙන් පත් වූ නගරාධිපති සිටිය දී වෙනත් අයෙකු හැන්දෑව වෙනුවෙන් බහුතර කැමැත්තෙන් තෝරා ගැනීම බරපතල කාරණයක් විය හැකිය. නමුත් නෙදර්ලන්තයේ ඇම්ස්ටඩෑම් නගරය එවැනි ධුරයක් ඇති කර තිබේ. සැඳෑ නගරාධිපතිවරයා කරන්නේ අඳුර සමග අවදිවන නගරයේ ක‍්‍රියාකාරීත්වය ගැන අවදියෙන් සිටීමය. නගරාධිපතිවරයාගේ අනුදැනුම ඇතිව ඔහු සමග සහයෝගයෙන් රාත‍්‍රී කාලයේ නගරයේ වානිජ කටයුතු සොයා බලා හරි දේ කරන වගකීම ඉටු කිරීමය.

දහවල් කාලයේ නගරාධිපති වැඩ කරන්නේ ආණ්ඩුව, නීතිය, විධි විධාන සහ බදු ලිපිගොනු වැනි දේ සමගය. නමුත් හැන්දෑවට අලූත් වචන එකතු වෙයි. සමාජ ශාලා, මත්පැන්, සංගීතය, ආහාර පාන සහ රාත‍්‍රී සාද ඒ අතර බහුලය. එක තැනක සද්දය වැඩි විය හැකිය. තවත් තැනක හදිසියේ අනවසර මත් පැන් විකුණන්නට පටන්ගෙන තිබේ. මාර්ගය අවහිර වන ආකාරයට නැටුම් කණ්ඩායමක් සංදර්ශනයකය. මෙම සියලූ පැති තුළ තරඟය, නොසන්සුන්බව සහ අසීමිත ධනය හුවමාරු වෙයි. මෙවැනි අවස්ථාවක තීරණ ගන්නට නගර සභාව විවෘත කරන තෙක් බලාසිටිය යුතු නැත. ඇම්ස්ටඩෑම් සැඳෑ නගරාධිපතිවරයා එම සිදුවීම් අසල සිටී. ඔහු නියම කරන අදහසට අවනත වන්නට සියලූ දෙනා වග බලා ගනිති. මන්ද පොදු යහපත වෙනුවෙන් මෙම ධුරයට පත් කරගෙන ඇති හෙයින්ය. නගරයේ හැන්දෑවේ ආර්ථිකයට සම්බන්ධ සියලූ දෙනාගේ ගෞරවයට පත් සාමාජිකයන් අතරින් කෙනෙකු ධුරයට වැඩි දෙනෙකුගේ කැමැත්තෙන් තෝරා ගනී. මුල් කාලයේ දී එය ස්වේච්ඡා කාර්යයකි. දැන් ඒ වෙනුවෙන් සුළු දීමනාවක් ගෙවන බව අනාවරණය වෙයි. ඉක්මනින් ඒ මොහොතේම මැදිහත් විය යුතු දේ සොයා බලා තීරණය ගැනීම මෙම තනතුර ඉටු කරන ඉතාම වැදගත් බාර ධුර කාරණය බවට පත්ව ඇත.

පසුගියදා ලන්ඩන් නගරය දියුණු කරන්නට අලූත් අදහස් හා යෝජනා කැඳවා තිබුණි. සැදෑ නගරාධිපතිවරයෙක් යන අදහස ලන්ඩන් නගරයට ද හඳුන්වා දිය යුතු බවට අදහසක් පැන නැගී තිබේ. තොරතුරු දක්වන ආකාරයට ලන්ඩන් නගරයේ හුවමාරු වන ධනය අවුරුද්දකට ඇමරිකානු ඩොලර් බිලියන සියය ඉක්මවන බව අනාවරණය වෙයි. සංදර්ශන වෙනුවෙන් නගරයට ඇතුළු වූ පිරිස මිලියන 6.6 ක් වන අතර එයින් හරි අඩක් සංචාරකයන්ය. මෙවැනි පිරිසක් සැරිසරන විශාල ධනස්කන්ධයක් හුවමාරු වන රාතී‍්‍ර කාලය වෙනුවෙන් වෙනම අවධානය යොමු කිරීම නරක අදහසක් නොවන බව විචාරක අදහසයි. ලන්ඩන් නගරයට රාත‍්‍රී කාලයේ ක‍්‍රියා කාරීත්වය සක‍්‍රීය කරන කාර්යය වැදගත් වන්නේ මන්ද යන අදහස දත්ත වලින් දක්වන බලධාරීහු පෙන්වා දෙන්නේ 2015 වසර දක්වා ගත වූ අවුරුදු අටක් තුළ ලන්ඩන් නගරයේ බිම් මට්ටමේ සංගීතහල් ප‍්‍රමාණය සියයට තිස් පහකින් වසා දමා ඇති අතර එයට බලපා ඇත්තේ හැන්දෑවේ සිදුවන ඇතැම් ගැටලූ වලින් ගැලවෙන්නට නොහැකිකම බව අවධාරණය වී තිබේ.

ලෝකයේ ඕනෑම රටක් ආර්ථික වේගය සහ සංවර්ධනය ගැන කතා කරන විට දහවල් කාලයේ කාර්යයට වඩා රාත‍්‍රියේ කරන ආර්ථික කි‍්‍රියාකාරීත්වය පුලූල් එකක් බවට අවධානය යොමු කර තිබේ. ඇම්ස්ටඩෑන් නගරයේ පමණක් නොව නෙදර්ලන්තයේ තවත් නගර වලට මෙම අදහස ව්‍යාප්ත වී තිබේ. ලෝකයේ නොයෙක් රටවල නගර වලට මෙම සංකල්පය පැතිරෙන්නට පටන්ගෙන ඇත. රාතී‍්‍ර උත්සව, සංදර්ශන සහ බොජුන්හල් වල ගැවසෙන අති විශාල ජනගහනය විසින් උත්පාදනය කරන අලූත් රැකියා අවස්ථා, අලූත් බදු සහ වෙළඳාම ආකර්ශණීය අවස්ථා බව හිතන්නට පටන්ගෙන ඇති බව පැහැදිලිය.

දියුණුවන ලෝක ස්වභාවය තුළ පැය අටක වැඩ මුරය වෙනුවට දෙතුන් ගුණයක කාලයෙන් වැඩ ගත හැකි අලූත් අවකාශ ගැන නිර්මාණාත්මක ලෙස හිතන්නට පටන්ගෙන තිබේ. එම අදහස් තුළින් මතුකරන්නේ අසංවිධිත සහ අක‍්‍රමික ආකාරයට සිදුවන දේ නීතිමය රාමුවක් යටතට ගෙන නිසි සංයමයක් ඇති කිරීමට ඇති හැකියාවයි. මේවා රටක් දියුණුවන විට අත් හදා බලන්නට සුදුසු අදහස්ය.

වේදිකා නාට්‍යයක් බලන්නට හැකි සමාජයක්

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

milinda-prashna

ලංකාදීප – 2016/01/13

සැනසිලිදායක රටක් බිහිකර ගැනීම සමාජය අපේක්ෂා කරන ඉතාම වැදගත් කාරණයයි. ආර්ථික සමාජ ප‍්‍රවාහය දෙස අවධානය යොමු කරන සිටින අතර තුර මතුවූ කාරණයක් කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීම වැදගත්ය. පවුලේ අය සමග සතුටින් වේදිකා නාට්‍යයක් බලන්නට හැකි පසුබිමක් තිබේද? හතර පස් දෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලකට නගරයට ගොස් නාට්‍යයක් බලන අදහසක් ඇති විය හැකි නමුත් කැමැත්ත අනුව ක‍්‍රියාත්මක වෙන්නට නම් ආදායමෙන් සෑහෙන කොටසක් කැප කරන්නට සිදුවනු ඇත. මන්ද ප‍්‍රවේශ පත‍්‍රයක මිල දරා ගැනීම පහසු නැති හෙයින්ය. කලාව, වින්දනය සහ ඒ තුළින් සබුද්ධිමත් සමාජයක් බිහි කරන ක‍්‍රියාවලියට වේදිකාව දුරස්වීම සාකච්ඡාකළ යුතු කාරණයකි.

වේදිකා නාට්‍ය නිෂ්පාදනය කරන්නේ මෙම සමාජයේ කොටස්කරුවන්ය. එහි රඟපාන්නේ මෙරට පුරවැසියන්ය. නාට්‍යයක් නිෂ්පාදනය කරන්නට සහ එය රට වටා ගෙන ගොස් රඟ දක්වන්නට පිරිවැයක් තිබේ. අද වන විට පවතින ජීවන වියදම නොසලකා එම පිරිවැයට අඩුවෙන් නාට්‍ය වේදිකා ගතකර පරිත්‍යාගශීලීන් හැටියට පෙනීසිටින්නැයි කියන්නට සුදානම් නැත. නාට්‍ය ශිල්පින් සහ එය වටා ඇති ආර්ථිකය යහපත් එකක් නොවේ නම් විශිෂ්ඨ නිර්මාණ බිහිනොවන බව ද පිළිගත යුතුය. මෙම අන්ත දෙක අතර ස්මබන්ධීකරණයක් ඇති කිරීම සියුම් අවශ්‍යතාවයකි. රටක් වශයෙන් ඉදිරියට ගමන් කරන විට රස වින්දනය සහ සබුද්ධික භාවය වෙනුවෙන් අර්ථපතිත්වය පුලූල් කරන ආකාරය ගැන සම්මුති ගොඩනැගීම අවශ්‍යය.

අනුග‍්‍රාහකත්වයෙන් තොරව කලාව පවත්වාගත නොහැකිය. අතීතයේ දී කලාව සහ කලාකාරීත්වය නඩත්තු කරන්නේ රජවරුන්ය. රජවරු සහ රදලයන් කලාවට අනුග‍්‍රහය දක්වන්නේ එහි පැවැත්ම වෙනුවෙන්ය. අද වන විට ආණ්ඩුවලට කලාව වෙනුවෙන් අනුග‍්‍රාහකත්වය සැපයීමට වගකීමක් තිබේ. නමුත් වර්තමාන ක‍්‍රමය අනුව ආණ්ඩුවේ අනුග‍්‍රහය ලැබෙන්නේ හිතවත් ශිල්පීන්ට විනා යථාර්ථය ප‍්‍රතිනිර්මාණය කරන සැබෑ කලාකරුවන්ට නොවේ. ජනතාව පිනවන නාට්‍යයක් තහනම් කර එහි නිර්මාණ ශිල්පීන්ට අඩත්තේට්ටම් කරන්නට සූදානම් ආණ්ඩු තමන් වෙනුවෙන් ප‍්‍රශස්ති ගයන කලාකරුවන්ට දහසින් බැඳී පියලි පිරිනමන්ට සූදානම්ය. ආණ්ඩුවට අනුබද්ධිත ආයතන අනුගමනය කරන්නේ ද එම ප‍්‍රතිපත්තියයි.

චිත‍්‍රයක් අඳින, නාට්‍යක් නිර්මාණය කරන ගීතයක් ලියන චිත‍්‍රපටයක් හෝ ටෙලි නාට්‍යයක් හදන ආදී වශයෙන් එකිනෙකට වෙනස් ආකාරයේ නිර්මාණ වලින් ජන වින්දනය ඇති කරන ක්ෂේත‍්‍රය දෙස අලූත් ආකාරයකට අවධානය යොමු කරන්නට කාලය එළැඹ තිබේ. ආණ්ඩුවට පමණක් නොව පුද්ගලික අංශයට ද වර්තමාන ව්‍යුහය තුළ තීරණාත්මක කාර්ය භාරයක් ඇත. කලාව නඩත්තු කරන වගකීමෙන් කොටසක් පුද්ගලික අංශය ඉටු කරන නමුත් එය පවතින තත්ත්වයට වඩා වෙනස් සහ පැතිරුණ මට්ටමකට යොමු කළ යුතු බව පෙනේ. සාමාන්‍ය දරු පවුලකට සති අන්තයේ නාට්‍යක් බලන්නට හැකි ආකාරයට ප‍්‍රවේශ පත‍්‍රයක මිල සාධාරණ කරන මැදිහත්වීමකට යා හැකිනම් එය ඉතාම වැදගත්ය.

ලෝකයේ වෙනත් රටවල එසේ සිදුවෙයි. ලොතරුයි ක‍්‍රම පවතී. හොඳ නාට්‍ය ශාලා නඩත්තු කරයි. නාට්‍ය පුහුණුවට ඉඩ ඇති තැන් තිබේ. ශිල්පීන්ට මුණ ගැසෙන්නට හා සංවාද සාකච්ඡා කරන්නට නිදහස් තැන් ඇත. වේදිකාවට තාක්ෂණය පැමිණ තිබේ. ලන්ඩන් නගරයේ ඉතා මිල අධික වේදිකාවක නාට්‍ය රඟ දක්වන විට ඉතා දුර බැහැර රඟහලක එම අවස්ථාවේදිම තාක්ෂණය මගින් තිරයක පෙන්වන ක‍්‍රම භාවිතා වෙයි. සම්මාන දිනන පමණක් නොව අති විශිෂ්ඨ නිර්මාණ වෙනුවෙන් අනුග‍්‍රහය දක්වන්නට නොයෙක් ධනවතුන් සහ ව්‍යාපාර පටු පරමාර්ථ වලින් තොරව එකතු වෙයි. එවැනි තීරණ ගන්නා අවස්ථාවල බදු සහන ලැබෙන අතර පොදු ජනතාව එවැනි අනුග‍්‍රාහකයන් කෙරෙහි කෘතවේදී වෙති. සමාජ අවශ්‍යතා අනුව රස වින්දනය ඇති කරන්නට සහ ඒ වෙනුවෙන් අනුග‍්‍රහය සම්පාදනය කරන්නට අලූත් ව්‍යුහ හැදේ. එයින් කලාව පෝෂණය වන අතර ජනතාව රස විඳින සහ අලූත් දේ දකින පිරිසක් බවට පත්වෙයි. රටක් දියුණු වෙන්නේ ඒ අනුවය. ජනතාවගේ හදවත් සුන්දරත්වයට පත්වන්නේ කලාව අත්විඳින තරමටය. නාට්‍යයක් බලන්නට නොඑසේනම් චිත‍්‍රයක් රසවිඳන්නට අවස්ථාව නැති හෙයින් චීන අවන් හලකින් කෑම වේලක් තෝරාගන්නා සමාජයක් බිහිවන පසුබිමක සමාජය සැනසිලිදායක වන්නේ නැත. රෞද්‍ර බවින් මිදී ඉවසිලිවන්ත තැනක් වෙන්නේ නැත.

නිර්මාණවේදය හමුවේ නිර්මාණශීලී විසඳුම්

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

milinda-prashna

2016/01/06 – ලංකාදීප

වානිජ අග නගරය වන කොළඹ අතිශය කාර්ය බහුල තැනක සෞන්දර්ය කලා විශ්ව විද්‍යාලය පිහිටුවා ඇත. එහි ඉගෙනුම ලබන දරුවන් මුහුණ දෙන ගැටලූ ගණනාවක් ගැන සාකච්ඡා කරන්නට පසුගියදා අවස්ථාවක් ලැබිණ. එම තොරතුරු වලින් කියැවෙන කාරණා ඉතා සංවේදී ඒවාය. විශ්ව විද්‍යාලයට සුදුසුකම් ලබන්නේ බලවත් කැපවීමෙන් ඉගෙනගෙනය. දහසකුත් එකක් බාධක මධ්‍යයේය. තරගකාරී ක‍්‍රමය තුළ පාසලේ එකට ඉගෙනගත් වෙනත් දරුවන් වෛද්‍ය, ඉංජිනේරු හෝ තාක්ෂණ විෂයයන් තෝරා ගනිද්දී සෞන්දර්යය විෂයයකට විශ්ව විද්‍යාලයට ඇතුළුවීම සමාජ ආකල්ප අතර ද ඉහළ වටිනාකමක් පවුලට ඇති කරන්නේ නැත. එය ඉවත දැමිය යුතු පටු අදහසක් නමුත් යථාර්ථය එයයි.

එසේ තිබිය කලාව අධ්‍යයනය කරන්නට එතැනට එන දරුවන්ට ඉතා කුඩා බිමක ප‍්‍රමාණවත් නවාතැන් හෝ පොදු පහසුකම් රහිතව සෞන්දර්යය ඉගෙන ගන්නට පොළඹවා තිබේ. හිතේ නිදහසක් ඇති සේ ඉන්නට තැනක් නැත. හිතට දැනෙන ආහාරයක් ගන්නට තැනක් වටපිටාවේ නැත. අත දිගහැර නිර්මාණයක් කරන්නට පහසුවක් නැත. ගමෙන්, ඈත දුර බැහැරින් පැමිණි දරුවන්ට විශ්ව විද්‍යාලය අවට ඇති සංස්කෘතිය නොගැලපෙනවා පමණක් නොව එහි බැ‍ෙඳන්නට හැකියාව ද පහසු එකක් නොවේ. ආහාර, ඇඳුම් පැළැඳුම්, ගමන බිමන සහ කතා බහ යන කාරණා සියල්ලම ඇතුලත්වය. මන්ද මේ කියන වටපිටාව කොළඹ හත හෙයින්ය.
සෞන්දර්ය අධ්‍යාපනය විශ්ව විද්‍යාල කාමරයක් තුළ විඳින්නට හැකි එකක් නොවේ. එම විඳීම තුළ නිර්මාණ බිහිකරන්නට හැකි උත්පාදකයන් ද බිහි වෙන්නේ නැත. මෙම කෘතීම පරිසරය තුළින් විශිෂ්ඨයන් අපේක්ෂා කළ නොහැකි බව මෙම අදහස් හුවමාරුවේ දී අවබෝධ කරගන්නට ලැබුණ වැදගත්ම කාරණයයි.

රටක ආත්මය බිහිකරන්නේ කලාව සහ කලා ශිල්පීන්ය. දේශයක් නැගෙන්නේ විඳින්නට හැකි වින්දනාත්මක පරපුරකින්ය. සෞන්දර්ය විශ්ව විද්‍යාලයේ ඉගෙන ගන්නා දරුවන් තුළ පවතින මෙම පීඩනය තුළ නිර්මාණ ශීල්පීන් වශයෙන් බිහිවෙන්නට වැඩි ඉඩක් ඇත්තේ වෛරී අදහස් ඇති පිරිසක් හැටියටය. එයින් සමාජයක් සනසවන්නේ කෙසේද? දැයක් අවදි කරන නිර්මාණ බිහිකරන්නට පුලූල් හදවත් බිහිකරන කෙම්බිමක් බවට සෞන්දර්ය විශ්ව විද්‍යාලය පත්වෙන්නට ඉඩ තිබේද?
පවතින ගැටලූ දෙස විමර්ෂණාත්මකව සලකා බලා අලූතින් හිතන්නට අවශ්‍යය. පවතින අවිධිමත් රාමුව වෙනස් කිරීම වැදගත්ය. දැයක් පුබුදුවන තැනක් වානිජ නගරයක සංකීර්ණ ආකාරයට පවතිනවාට වඩා වෙනස් නිදහස් පරිසරයකට යොමු කිරීම වැදගත්ය.

රජය පමණක් නොව පුද්ගලික අංශයේ දායකත්වය ද එයට ලබා ගත හැකි විය යුතුය. ධනය ඇති සමාජය කලාව වෙනුවෙන් මුහුවෙන තරම සීමිතය. ඒ වෙනුවෙන් සංවාදයක් ප‍්‍රතිපත්ති සම්පාදකයන්, සෞන්දර්ය විශ්ව විද්‍යාලයේ විද්‍යාර්ථීන් සහ දරුවන් අතර ගොඩනැගෙන්නේ නම් කොපමණ යහපත් ද? වානිජකරණයට බිලි වූ නගරයේ බිම වානිජ්‍යත්වයටම පවරා අලූතින් සෞන්දර්යය සොයා යා යුතුය. එය විප්ලවීය තිරණයකි. නගරයෙන් එපිට අලූත් බිමක් සොයා ගෙන සෞන්දර්ය සහ කලා විශ්ව විද්‍යාලය අලූතින් ස්ථාපිත කරන්නට තීරණය කිරීම වැදගත්ය. සුන්දරත්වයෙන් අනූන වටපිටාවක් තෝරාගත හැකිය. නිදහස සහ නිර්මාණකරණයට ඉඩ දෙන ආකාරයට ගොඩනැගිලි සැලසුම් කළ හැකිය.

විශ්ව විද්‍යාලයක තිබිය යුතු මූලික නිදහස් වටපිටාව ආරක්ෂා වන ලෙස පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලය පිහිටුවා ඇති අන්දම එයට එක උදාහරණයකි.ලංකා විශ්ව විද්‍යාලය වශයෙන් ශ‍්‍රීමත් අයිවර් ජෙන්නින්ග්ස් මැතිතුමා අද පේරාදෙණිය යනුවෙන් හදුන්වන විශ්ව විද්‍යාලය සැලසුම් කරන්නේ අලූත් ගවේශණශීලීන් හදන තෝතැන්නක් වශයෙනි. එතැනින් බිහිවූ නිර්මාණවේදීන් අද මෙරටට ඥාණාලෝකය සම්පාදනය කරන විද්‍යාර්තීහුය.
කොළඹ අධික තදබදයෙන් සහ නාගරීකරණයෙන් සංකීර්ණ තැනක සිට සුන්දරත්වයෙන් අනූන තැනකට අවතීර්ණ වී දැයක් සනහන නිර්මාණ බිහිකරන්නට හේතු වන පසුබිමක් ඇති කළ යුතුය. එය පෙරළියක් කරන තීන්දුවක් බවට පත්කර ගැනීම සමාජ වගකීමකි.