තේරුම් ගතයුතු  සත්‍යය

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

milinda-prashna

2017/07 /26 – ලංකාදීප

මානව සංහතිය එක්තරා උසස් තැනකට කැඳවන්නේ පරිනාමයයි. අවිචාරයෙන් මිදී විචාරවත් භාවයට හා අවනීතිය හැර නීතියට ගරු කරන තැනට පෙළඹීම මනුෂ්‍යයා අත්පත් කරගත් ජයග‍්‍රහණයකි. මෙකී ස්වභාවය ඇති කරනු සඳහා එදා මෙදා තුර අති විශාල සමාජ, ආගමික සහ දේශපාලන නායකයන් ප‍්‍රමාණයක් දායක වන්නට ඇත. දීර්ඝ ඉතිහාසයක් ඇති සහ විශිෂ්ඨ සංස්කෘතික අනන්‍යතා සහිත ශ‍්‍රී ලංකාවේ පැවැත්ම ද එයින් නොවෙනස්ය.

එසේ නමුත් මෑත කාලය තුළ ජන නායකයෝ පළ කරන්නේ අවර ගණයේ ලක්ෂණ බව පෙනේ. උතුරු මැද පලාත් සභාවේ ජනතා නියෝජිතයන්ගේ හැසිරීම ආසන්න උදාහරණයකි. ප‍්‍රාදේශීය සභාවේ පමණක් නොව ඉහළම පරිපාලන ඒකකය වන පාර්ලිමේන්තුවේ ද අශෝභන සේ හැසිරුන අවස්ථා ගණනාවක් තිබේ. මෙවායින් පෙන්වා දෙන්නේ ජනතා ගෞරවය දිනාගත යුතු ආයතන අප‍්‍රසාදයට පත්වන බවය. මහජනතාවගේ අභිමානයට හේතු විය යුතු නායකයෝ හාස්‍යයට ලක්වන වගය. පාර්ලිමේන්තුව, පලාත් සභාව හෝ වෙනයම් තැනක හැසිරිය යුතු ස්වභාවයක් තිබේ. එය නරක එකක් බවට පත්වන විට ජනතාව තුළ ජනතා නියෝජිතයන් කෙරෙහි කළකිරීම හා පිළිකුළ ඇතිවීම වැලැක්විය නොහැකිය.

සුඛෝපභෝගී වාහනයක් මහ පාරේ යන විට අසාධාරණ මහජන මුදල් ගැන ජනතාව කතාකරයි. දේශපාලනඥයෙකු යනු මහා වංචාකාරයෙක් නැතිනම් දූෂිතයෙක් යැයි පොදුවේ  සඳහන් කරනු පෙනේ. ජනතා සේවය වෙනුවෙන් කැපවෙන බව දක්වන නමුත් මහජන නියෝජිතයෙකු වශයෙන් බලයට පත්වෙන්නට මරාගන්නේ ධනය උපයන අරමුණ ඇතිව බව පොදු ජනතාව තරයේ විශ්වාස කරන බව නිරීක්ෂණය කළ හැකිය. මහජන නියෝජිතයන්ගේ විනය, අවංකබව, කැපවීම බරපතල ලෙස පිරිහී ඇත. කරන කියන දේ ගැන විශ්වාසය තුරන් වී තිබේ. තමන්ගේ දරුවන් පවා තම දෙමාපියන් දේශපාලනය කරන බව කියන්නට කැමැති නැති බව ඇතැම් දේශපාලනඥයන් ප‍්‍රකාශ කර ඇත. දේශපාලනඥයන් කොපමණ පිරිහී ඇත් ද යන්න හදුනාගැනීමට එය එක්තරා සංඥාවකි.

ජනතා මෙහෙවර වෙනුවෙන් බලයට පත්වන මහජන නියෝජිතයෝ තමන්ගේ තත්ත්වය නොසලකා හැසිරෙන්නේ ඇයි? ධනය බලය හමුවේ අතිශය දුෂිතයන් බවට පත්ව ඇත්තේ මන්ද? පාර්ලිමේන්තුවේ හෝ පලාත් සභාවේ දී ගුටි ඇන ගන්නට තරම් ඇතැමුන් පහත් මටට්මට පත්වන්නේ මන්ද? ප‍්‍රශ්නයක් උත්ගත වූ විට සාකච්ඡා කර එකඟතාවයෙන් වැඩ කරන්නට බැරි තැනට පත්වීම ඛේදවාචකයකි.

ලබන අවුරුද්ද වන විට රටට නිදහස ලබා වසර හැත්තෑවකි. පක්ෂ දේශපාලනයට ද දශක හතට අඩු වැඩි ඉතිහාසයක් තිබේ. දේශපාලන පක්ෂ නායකයන් තම අනුගාමිකයන් ගේ විකෘතියට වගකිව යුතුය. මැති ඇමැතිවරුන්ගේ සිට පක්ෂයේ සාමාජිකයන් දක්වා නොමනා සේ හැසිරෙන අවස්ථාවල නිසි පියවර ගත යුතුය. දේශපාලන පක්ෂ වල විනය කමිටුවක් පත් කරගන්නේ ඒ වෙනුවෙන්ය. ජනතාවට වගකියන, ජනතා ගෞරවය ආරක්ෂා කරන දේශපාලනයක් උදෙසා පක්ෂ නායකයන් තද තීරණ ගැනීම අවශ්‍යය.

මෑත කාලයේ දී දේශපාලනඥයන් සඳහා ප‍්‍රඥප්තියක් සකස් කරන බව අනාවරණය විය. එයට කලින් ජනතාව හමුවේ සෘජුව පෙනී සිටින්නට හැකි පසුබිමක් සකස් කරන්නට අවශ්‍යය. සහෝදර ජනතා නියෝජිතයන් සමග ගුටි බැට හුවමාරු කරගන්නට තරම් පිරිහී ඇති අවස්ථාවක ප‍්‍රඥප්ති වලින් පලක් නැත. විනය විරෝධි සිද්ධියක් හෙළිදරව් වූ විට පරීක්ෂණයක් පවත්වා තරාතිරම නොබලා දඩුවම් කරන ප‍්‍රතිපත්තියක් මුල අනුගමනය කළ යුතුව තිබිණ. එසේ නොකිරීමේ අවසාන ප‍්‍රතිඵලය අද පත්ව ඇති දේශපාලනඥයන්ගේ ගෞරවය පිරිහීම දක්වා වර්ධනය වී තිබේ. පක්ෂ නායකයන් තද තීරණ ගත යුතු මොහොත උදා වී ඇති බව සඳහන් කරන්නට අවශ්‍යය. මැති ඇමැතිවරුන්ට තමන්ගේ නිලතල වල ගරුත්වය බිඳවැටෙන සේ ක‍්‍රියා කිරීම පහසුය. නූතන මාධ්‍ය භාවිතාව ද සමාජයක් වශයෙන් අප සියළු දෙනා ද එයට අනුබල දෙමින් සිටී. නමුත් බිඳ වැටුණ පසු නැවතත් මහජන විශ්වාසය ගොඩනගාගැනීම පහසු නැත. දේශපාලනඥයන් තේරුම්ගත යුතු සත්‍ය එයයි.

 

 

Advertisements

කහ ධජය දේශපාලනයට අමුණමුද?

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

milinda-prashna

2017/07/19 – ලංකාදීප

මනුෂ්‍ය පැවැත්ම සනිටුහන් කරන අංග අතරින් ආගම ඉතාම වැදගත් එකකි. එය අනන්‍යතාවයේ ලක්ෂණයකි. සංස්කෘතිය හැදෙන්නේ ආගමික දර්ශනය, විශ්වාස හා වත්පිලිවෙත් අනුවය. ජන ජීවිතය ගොඩනැගෙන්නේ ආගම හා එය කෙරෙහි ඇති භක්තිය විසින් ඇතිකරන්නා වූ විනය පදනම් කරගෙන බව සඳහන් කළ යුතුය. ලෝකයේ සියළු ඇවතුම් පැවතුම් ආගමානුකූල එකකි. පිලිගනු ලැබුව ද නැති වුව ද අප ජීවත්වන වට පිටාව ආගමානුකූල රීතීන් විසින් ආවරණය කර තිබේ. ජාත්‍යන්තරය පුරා ආගම් විශාල ප‍්‍රමාණයක් තිබේ. ඒවායෙහි බැඳී ඇති ආගමික දර්ශනය පොදු ජනතාව උතුම් ගුණාංග වලින් පොහොසත්කර උසස් තැනකට ඔසවා තබයි.

තමන්ගේ ආගම වශයෙන් බුද්ධාගම අදහන හෝ එහි අන්තර්ගතව ඇති බුද්ධ දේශණාව අනුව ධර්මානුකූල ජීවිතයක් ගත කරන පුරවැසියන් බහුතරයක් වෙසෙන රටකි. බුද්ධාගම අන්තවාදී එකක් නොවේ. එය තර්කානුකූලය. අට ලෝ දහම ගැන කියා දෙයි. සත්‍ය දකින්නට හැකිය. සමානාත්මතාව එහි වැදගත් සේ දක්වයි. බුදු දහම ගැන අපමණ කරුණු දන්නා ලාංකේය බොදු ජනතාව වෙත මෙම අදහස් නැවත පළ කරන්නට සිදුව ඇත්තේ ඇයි? දහම හා එහි ඇතැම් දේ ගැන වර්තමානයේ රට තුළ බරපතල කාරණා සේ සාකච්ඡා වන හෙයින්ය. සංඝ සමාජය, දේශපාලනය හා ජන සමාජය අතර පැවැති අනොන්‍ය බැඳීම් හා ගෞරවය පලූදු වන තරමට මෙම අදහස් උදහස් හා තීරණ ගැනීම් දුර දිග යන බව පෙනේ. එය අනුචිතය. අප සියළු දෙනා තමන්ගේ භූමිකාව හා අන්‍යයන්ගේ අයිතිය ගැන සාවධාන විය යුතුය.

සංඝ බේධය ඇති කිරීම සුදුසු නැත. මහා සංඝරත්නය පැවත එන්නේ බුද්ධ වංශයෙන්ය. අද වන විට බෙදීම කොපමණ දුර ගමන් කර ඇත් ද යත් මෙරට පවා නිකාය, අනු නිකාය, රජමහා විහාර, විහාර, සේනාසන, අසපු, ආරාම සහ බෞද්ධ මධ්‍යස්ථාන වශයෙන් නොයෙක් තැන් බිහි වී තිබේ. මෙම බෙදීම නතර කර සියළු තැන් අරහත් ධජය යටතේ එකතු කළ යුතුය.

බුද්ධ ධර්මයට හිමි නිසි පදනම සකසා දහම පෝෂණය කිරීම අද ඇති බලවත් වගකීමකි. නමුත් අද සිදුවන්නේ අනෙකකි. දේශපාලන බලය වෙනුවෙන් ආගම භාවිතා කිරීමය. එයින් සංඝ බේධය ඇතිවී තිබේ. සංඝරත්නය අතර බේධ ඇති කර සහ මහා සංඝරත්නය අවනත කරගෙන දේශපාලනය පැවැති අන්දම ගැන ඉතිහාසයේ සිට උදාහරණ එමටය. ලෝකයේ  ඕනෑම රටක හෝ  ඕනෑම ආගමක අන්තවාදය තිබිය හැකිය. එයින් බෙදීම් හටගෙන සමාජ විනාශ වූ බවට පාඩම් තිබේ. නැවතත් ආගම අනුව බෙදෙන්නට, බුදු දහම නොතකා කහ ධජය දේශපාලනයට අමුණා රට අවුලවන්නට ඉඩ දිය යුතු නැත. පරිනත දේශපානඥයන් සිය බුද්ධිය මෙහෙයවා බුදු දහම අවුලවන කාර්යය මැඩ පැවැත්වීමට පියවර ගැනීම සුදුසුය. මහා නායක හිමිපාණන් වහන්සේලා සිය භික්ෂු පරපුර අවනත කර ගත යුතුය.

ධර්මය විකෘති වී නැත. නමුත් සංඝ සමාජයේ විනය පිරිහී ඇත. එය ගිහි සමාජයේ  විනය පිරිහීමට හේතුවකි. දේශපාලන සහ සමාජ නායකයන් සමාජය තුළ සිදුවන විපර්යාස හදුනාගෙන සංඝ භේදය වැලැක්වීම අවශ්‍යය. ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාද ගුණාංග පවා විකෘති කරමින් ප‍්‍රචණ්ඩව සහ ධනබලය ඇතිව හැසිරී පසුව ධර්මය ආරක්ෂා කරන බව ප‍්‍රකාශ කිරීම නායකත්වය නොවන බව වටහා ගත යුතුය. අවුරුදු දහස් ගණනක් නොයෙකුත් අභියෝග මැද මහා සංඝරත්නය ද, බෞද්ධ ජනතාව ද, අද පවතින මට්ටමට ගෙනැවිත් තිබේ. තවත් අවුරුදු දහස් ගණනක් අවිච්ඡින්නව පවතින ආකාරයට ධර්මය හා ශාසනය ආරක්ෂා කරගැනිම අප සියලූ දෙනාගේ වගකිමකි. බුදු දහම රාජ්‍ය ආගම බවට ප‍්‍රකාශ කර ඇති සහ දහම සුරකින බවට ව්‍යවස්ථාවෙන් දක්වා ඇති අතර එය වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට රාජ්‍ය පාලනයට  වගකීමක් තිබේ. පවතින ස්වභාවය අවබෝධ කරගෙන අන්තවාදය හැර මැද මාවතට ජනසමාජය කැදවන්නට අවශ්‍ය පියවර ගැනීම සුදුසුය. මෙහිදී ජනමාධ්‍ය වලට පැවරෙන වගකීම ද සුවිශේෂීය. තරගකාරී ස්වභාවය හමුවේ ඇතැම් මාධ්‍ය පවා ක‍්‍රියා කරන්නේ ගැටුම් ඇති කර එයින් අර්බුද මතුකරන ආකාරයටය. එයින් රටක්, සමාජයක් යහපත් කරන්නේ නැත. පැවිදි හා ගිහි වියතුන් දේශපාලනයෙන් තොර සංවාද මණ්ඩපයකට කැඳවීමට මහා සංඝරත්නයට යෝජනා කරනු වැදගත්ය. එය වෙනසක් ඇති කරනු ඇති අතර බේධයෙන් තොර බොදු රටක් හදන්නට ගත හැකි එක වැදගත් පියවරකි.

 

 

 

තොරතුරු දැනගැනීමේ හොදම මාධ්‍යය

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

milinda-prashna

2017/07/12 – ලංකාදීප

සියළු දෙනාම තොරතුරු දැනගැනීමේ තද උවමනාවක සිටී. ලෝකයේ කොතැනක වේවා සෑම ජන සමාජයකම සිදුවන්නේ කුමක් දැයි දැන ගන්නට ඇත්තේ තරඟයකි. අතීතයේ කටකතා මාධ්‍යය භාවිතා විය. අදත් කටකතා පැතිරෙයි. එහි සිට අද නූතන යුගයේ තාක්ෂණික සමාජ මාධ්‍ය භාවිතාව දක්වා සන්නිවේදන ව්‍යුහය ඉතා පුලූල් හා සංකීර්ණ ස්වභාවයක් ගෙන තිබේ.

ජනතාව තොරතුරු දැනගන්නේ මාධ්‍ය කුමක්ද? නොබෝදා ඇමරිකාවේ දී කරන ලද සමීක්ෂණයක ප‍්‍රතිඵල නිකුත්ව ඇත. එයින් අනාවරණය කරන පැති අවධානයට ගත යුතුය. 2016 වසරේ දී ඇමරිකානුවන් ගේ සියයට හැට දෙකක් තොරතුරු දැනගෙන ඇත්තේ සමාජ මාධ්‍ය වලින්ය. මෙම සමීක්ෂණය ගැන අදහස් දක්වන විචාරකයන්ට අනුව මෙය එක්තරා අන්දමට අසත්‍ය ප‍්‍රවෘත්ති සමාජය තුළ පැතිරයාම පෙන්වන කදිම දර්ශකයකි. අන්තර්ජාලය යනු වාරණයක් රහිතව වෛරී අදහස් පතුරවන, එරෙහි එනම් විරුද්ධ මත ඇති කරන සහ සමාජය බේධ බින්න කරන මතවාද පතුරවන තැනක් යැයි  විද්‍යාර්ථීන් කියන්නට පටන්ගෙන තිබේ.

පදනම් විරහිත තොරතුරු සමාජගත කරන මාධ්‍ය ජාලා වලින් කරන විනාශය ගැන ලෝකයේ නොයෙක් රටවල් වලින් කරුණු වාර්තා වෙයි. ඇමරිකානු ජනාධිපතිවරණය වකවානුවේ ෆේස් බුක් සමාජ මාධ්‍ය තොරතුරු ඒකපාර්ශවික අදහස් පතුරවන බවට චෝදනා  එල්ල වූ අතර ෆේස්බුක් පරිපාලකයෝ ඒ ගැන වෙනම පරීක්ෂණයක් පවා පවත්වන ලද බව සඳහන් කළ යුතුය. තොරතුර මගින් ඇතිකරන බලපෑම නොසලකා ආන්දෝලනාත්මක ලිපි  ඇතැම් සමාජ මාධ්‍ය උවමනාවෙන් පළකරන බව පෙනේ. තරගකාරීව තොරතුර පළ කර අවධානය ගැනීම එහි අරමුණ වන අතර එය වානිජ සමාජ මාධ්‍ය දෙස ජනතාවගේ අවධානය වැඩි වන විට සම්ප‍්‍රදායික මාධ්‍යයට ද එහි ඇති දේ කාන්දු වෙයි.

එනම් පුවත්පත්, ගුවන් විදුලිය, රූපවාහිනිය වැනි ප‍්‍රචලිතව ජනතාව කෙරෙහි බැදුන මාධ්‍ය පවා පරිවර්තනයකට ලක්වන බව නිරීක්ෂණය කළ හැකිය. අනෙක් මාධ්‍ය සමග පවතින තරඟයෙන් මිදෙන්නට නොහැකියාව හෙයින් මෙකී අංශ පත්වෙමින් ඇති ව්‍යුහය ද ඉතාම බරපතල තත්ත්වයකි. සමාජයට හිරිහැරදායක විත්ති කිසිම පාලනයකින් තොරව පළ කරන සමාජ මාධ්‍ය එයින් ජනතා ආකර්ශනය අත්කරගන්නා අතර එය ඔස්සේ වෙළඳ දැන්වීම් උපයා ගැනීමේ කාර්යය ද අරඹා ඇති බව දැක්වෙයි.  ඕනෑම දෙයක් පළකරන අන්තර්ජාල වෙබ් අඩවි හා සමාජ මාධ්‍ය පාලනය කිරීම ද කළ හැකි දෙයක් නොවේ. වැදගත්ම පැත්ත අනෙකයි. වඩා ජනතාවගේ අවධානය දිනා ගෙන ඇති සමාජ මාධ්‍යයෙහි ව්‍යාපාරිකයන් දැන්වීම් පළ කරන හෙයින් එහි අවාසිය ද උසුලන්නට සම්ප‍්‍රදායික මාධ්‍ය වලට සිදුවී තිබේ.

වෙබ් හා සමාජ මාධ්‍ය මගින් වර්තමානයෙහි ඇතිකරගෙන තිබෙන පටු ආකර්ශණය තේරුම් ගත යුතුය. පවතින තත්ත්වය දෙස වඩා වගකීමක් ඇතිව සලකා බැලීම ද අවශ්‍යය. තමන් ගන්නා තොරතුර ඇත්ත නොවන බව දැන දැනම එයට ඇබ්බැහි විය යුතු ද යන්න ජන සමාජය තීරණය කළ යුතුය. සම්ප‍්‍රදායික මාධ්‍ය තමන්ගේ තොරතුරු හැසිරවීම ගැන ඇති වගකීම එලෙසම පවත්වාගෙන යන්නට තද අධිෂ්ඨානයකට යා යුතුව තිබේ. ඉතාම වැදගත් කාරණය එයයි.

 

 

 

 

මිනිස් ශ්‍රමයේ අගය අඩුවීද?

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

milinda-prashna

2017/07/05 – ලංකාදීප

නිෂ්පාදන කාර්යය වෙනුවෙන් මනුෂ්‍ය ශ‍්‍රමය වැය කරන තරම අඩු වෙමින් තිබේ. 1980 දී ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියනයක් වටිනා දේ නිපදවනු සඳහා රැකියා විසි පහක් උපයෝගී වූ අතර අද වන විට ඒ වෙනුවෙන් අවශ්‍ය රැුකියා 6.5 ක් පමණක් බව අධ්‍යයන වාර්තා පෙන්වයි. එය තාක්ෂණය හා මෙවලම් සම්බන්ධයෙන් සීග‍්‍ර දියුණුවකි. මෙවැනි පර්වර්තනයක් තුළ නිෂ්පාදන පිරිවැය සෑහෙන ප‍්‍රතිශතයකින් අඩු වන අතර එය අඩු මිලට භාණ්ඩ නිපදවන සහ පාරිභෝගිකයාට වාසි අත්පත්කර දෙන තත්ත්වයකි. එසේ වන විට වැඩ කරන ජනතාවගේ ශ‍්‍රමය සම්බන්ධ ගැටළු ඇතිවෙයි. මන්ද මෙහි දී නිෂ්පාදනය වෙනුවෙන් විශාල ශ‍්‍රමික පිරිසක් අනවශ්‍ය තත්ත්වයට පත්වන අතර කාර්යය වැඩි පුර කරන්නේ මෙවලම්ය.

නිෂ්පාදන කාර්යය තුළ අද පවතින ස්වභාවය එයයි. නමුත් තවත් දශකයක් දෙකක් කල් ගත වන විට ඇතැම් කර්මාන්ත අංශයන් හි මිනිස් ශ‍්‍රමය අඩුම  වන තරමට නිෂ්පාදන ව්‍යුහය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වෙන්නට ඉඩ තිබේ. පර්යේෂකයන් පෙන්වා දෙන පරිදි අද පවතින නිෂ්පාදන මෙහෙයුම් වලින් පවා සියයට තිස් පහක කොටසක් යන්ත‍්‍ර වලට භාර දෙන්නට හැකියාව තිබේ. වඩාත් ඵලදායී අන්දමට එම ආදේශනය කරන්නේ කෙසේද යන්න  ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රජාව ගේ අවධානට යොමු වී ඇත. ශ‍්‍රී ලංකාවේ නිෂ්පාදන කාර්යයට ශ‍්‍රමය උපයෝගී වෙන තරම කෙබදුද? ජාත්‍යන්තරයේ දී ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියනයක් වටිනා දේ නිපදවන්නට තක්සේරු කරන දින ගණන කිට්ටුවෙන් කටයුතු කරන්නට හැකියාවක් රටට තිබේද? අනාගතයේ දී පවතින ශ‍්‍රම උපයෝජනය තවදුරටත් අඩු වන නැඹුරුවක දී මෙරට වැඩකරන ජනතාවගේ පැවැත්ම කුමක් විය හැකිද? දියුණු වන රටක් වශයෙන් මෙකී කාරණා ගැන ගැඹුරින් සාකච්ඡා කළ යුතුය.

වේගයෙන් දියුණු වන රටවල් අද කතා කරන්නේ අලූත් ආයෝජනයෙකින් නිෂ්පාදනයක් කරන අන්දම ගැන නොවේ. ආයෝජනය මගින් නිෂ්පාදන ක්ෂේත‍්‍රයෙහි ඵලදායීතාවයක් ඇති කරන්නේ කෙසේද යන්න ගැනය. කොපමණ පිරිවැයක් ද යන්න තක්සේරුවකින් තොරව දෙයක් නිපදවීමට පලක් නැති බව නූතන නිෂ්පාදන අංශ තේරුම් ගෙන තිබේ. ඉතා ඉහළ නිෂ්පාදන ඵලදායීතාවක් ඇතිව කරන ආයෝජනය විනා ආර්ථිකය දියුණු කරන්නට අනෙකක් වැදගත් නැති බවට නිගමනයකට එළැඹ ඇත.

නිෂ්පාදන ක‍්‍රියාවලිය ජාත්‍යන්තර තලය තුළ වේගයෙන් වෙනස් වෙන බව ශ‍්‍රී ලංකාවේ කර්මාන්ත අංශය අවධානයට ගත යුතුය. එය කෙරෙහි ප‍්‍රමාණවත් සැලකිල්ලක් යොමු කරන්නේ නැත. ආයෝජනය ඵලදායී ආයෝජනය බවට පත් කිරීමෙන් පිරිවැය අඩුවෙයි. තරගකාරීත්වය ඉදිරියේ එය හැර විකල්පයක් නැති බව අවධානයට ගත යුතුය. අද මෙරට කර්මාන්ත හෝ සේවා අංශ වල එක දෙයක් නිපදවන්නට හෝ එක සේවාවක් වෙනුවෙන් හත් අට දෙනෙකු වැඩ කරයි. කෘෂි අංශයේ ද පවතින්නේ එම දුබලතාවයයි. එසේ තිබිය දී රැකියා නැති පිරිසට යැපෙන අවස්ථා සම්පාදනය කළා යැයි ප‍්‍රකාශ කරන්නේ සතුටින්ය. නමුත් ශ‍්‍රමය වෙනුවෙන් වැඩිම මිලක් ගෙවා නිපදවන දේ වෙළඳ පොලේ දී විකුණාගන්නට නොහැකිව ප‍්‍රතික්ෂේප වෙයි. කර්මාන්ත අංශ දුර්වල වෙන අතර නිෂ්පාදන අලෙවි කරගත නොහැකි වෙයි.  ලෝකයේ වෙනත් රටකින් ආනයනය කරන දේ අඩු මිලට මෙරට විකිණෙන විට මෙරට නිෂ්පාදන මිල වැඩි වී ඇත්තේ මෙම ස්වභාවය හෙයින්ය.

මෙරට කර්මාන්ත අංශයෙහි සිදුවිය යුතු පරිවර්තනය ගැන අවධානය යොමු නොකරන ප‍්‍රතිපත්ති සම්පාදකයෝ පිටරටින් ගෙන්වන දේ මිල වැඩි කරන්නට අතිරේක බදු පනවති. අනෙක් පැත්තෙන් මෙරට නිෂ්පාදන ආරක්ෂා කරගන්නට සහන සපයන්නට පෙළඹෙයි. මෙම දෙපැත්තෙන්ම තැලෙන්නේ පාරිභෝගිකයාය. ආනයන බදු වැඩිවන විට පමණක් නොව මෙරට කර්මාන්ත ආරක්ෂා කරගන්නට නීති පනවන විට ඒ වෙනුවෙන් වන්දි ගෙවන්නේ සාමාන්‍ය ජනතාව බව දැක්විය යුතුය.

නූතන කර්මාන්ත ප‍්‍රතිපත්ති කෙරෙහි මෙරට අලූත් ආයෝජන අවස්ථාවල දී සැලකිල්ල යොමු කිරීම සුදුසුය. ආයෝජනය යනු හුදෙක් රැකියා සම්පාදනයක් පමණක් නොව කාර්යක්ෂමතාව සහ ඵලදායීතාව පිලිබඳ අංශයක් යනුවෙන් හිතන්නට සූදානම් වීම ඉතාම වැදගත්ය.