අනන්‍යතාව වෙනුවෙන් අල්ලන ජල්ලි

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

milinda-prashna

2017/01/25 – ලංකාදීප

ජල්ලිකට්ටු යන වචනය ජාත්‍යන්තර අවධානයට ලක්ව තිබේ. එය කුමක්දැයි නොදැන සිටි ජන කොටසක් එහි හොඳ නරක සාකච්ඡුා කරන්නට පෙළැඹී ඇත. වරින් වර ඇති කරන ආන්දෝලනාත්මක සිද්ධි ජන සමාජ උණුසුම් කරයි. අනන්‍යතාවය තහවුරු කරගනු උදෙසා පැන නැගෙන බව පෙනේ. කුඩා ජන කණ්ඩායම් තමන්ගේ අනන්‍ය සිරිත් විරිත් සංස්කෘතික ලක්ෂණ යටපත් වනු දකින්නට කැමැති නැත. සමාජය දියුණු වී නොයෙක් පැති වලට පරිවර්තනය වන විට සමහර අංග පිටුදැකිය යුතු බවට පොදු මතයක් නැගෙන නමුත් ඒවා ආරක්ෂා කරගත යුතු තමන්ගේ දේවල් යැයි හිතන ජන කොටස එයට එරෙහිව නැගී සිටියි. ගැටළු ඇති වෙන්නේ එවිටය.

ඉන්දියාවේ තමිල්නාඩු ප‍්‍රාන්තයේ ජනයා ජල්ලිකට්ටු තම අනන්‍ය ක‍්‍රිඩාවක් සේ සලකයි. කෝප ගන්වන ලද ගවයෙකු හඹා ගොස් අල්ලාගෙන පාලනය කිරීමට ජවාධික තරුණන් කරන උත්සාහය නරඹන්නන්ට ත‍්‍රාසය සහ විස්මය ඇතිකරයි. එහි නියැලි අය දිරිමත් කරනු සඳහා ගවයාගේ අං වල මුදල් නෝට්ටු ගැට ගසයි. ස්පාඤ්ඤයේ ගොන් පොර ක‍්‍රිඩාවට සමාන ලක්ෂණ ඇති මෙම ක‍්‍රීඩාවෙන් අහිංසක සත්ත්වයන්ට පීඩාවක් වන බව තවත් ජන කොටසක් දරණ මතයයි.

සත්ත්ව හිංසාව නරක බව කියමින් අධිකරණයට ගිය තමිල්නාඩුවේ පිරිසක් ජල්ලිකට්ටු තහනම් කරන අධිකරණ තීන්දුවක් ගත්තේය. එය වහා ඉවත්කර තම කී‍්‍රඩාව කරගෙන යනන්ට ඉඩ හරින සේ ඉල්ලා තමිල්නාඩු වැසියෝ විරෝධතා පළ කරන්නට පටන් ගත්හ. එය පැති දෙකකින් අවධානයට ගැණුන  සිද්ධියක් විය. එක කොටසක් කියා සිටියේ එය අයිතියක් බවය. සත්ත්ව හිංසනයට ඉඩ දිය යුතුු නැති  බව තවත් කොටසකගේ අවධාරණය විය. එය ජාත්‍යන්තර අවධානයට ගැණෙන්නේ ඒ අවුවය. ශ‍්‍රී ලංකාවේ දෙමල ජනතාව අතරින් කොටසක්  තමිල්නාඩුවේ ජල්ලිකට්ටු තහනම ඉවත් කළ යුතු හා  එය තම අයිතිවාසිකමක් බව කියමින් පාරට බැස්සේය. තවත් පිරිසක් පෙනී සිටියේ සත්ත්ව හිංසනයට විරුද්ධවය.

මෙවැනි ජාතික, සංස්කෘතික අනන්‍යතා ලෝකයේ නොයෙක් තැන පවතී. ඉස්ලාම් ආගම අනුව බිලි පූජාවක් සිදුවෙයි. කුරුබානි යනු එයයි. ආගමික කටයුත්තක්  අනුව කෙරෙන එයට විරුද්ධ මත තිබේ. යෂුකුනි ජපානයේ සමරුම් කුටියකි. ජපාන අධිරාජ්‍යයාට සේවය කර මිය ගිය සෙබළුන් සිහිකරනු සඳහා එය පවත්වාගෙන යයි. ජපන් අධිරාජ්‍යයේ මෙහෙයුම් වලට ගොදුරු වූ රටවල් මෙම යෂුකුනි කුටියට පිළිගැනීමක් ඇති වනු දකින්නට කැමැති නැත. ලංකාවේ ඉතිහාසය සොයන මතධාරීහු සිංහල ජාතික කොඩියක් ගැන අදහස් දක්වනු පෙනේ. එයට අනුව අධිරාජ්‍යවාදීන්ට යටත් වෙන්නට කලින්  ලංකාවේ රජ දවස භාවිතා කළ කොඩිය ගැන මතයක් සමාජයේ කොටසකට ඇත. රාවණ සිද්ධිය මතු කර එහි උරුමය ආරක්ෂා කරගන්නට සූදානම්  පිරිසක් ද වෙයි.  රාවණ අතීතය අනුව එහි උරුමය කතා කරන රට තුළ ජීවත් වෙන දෙමල පිරිස රාම සහ හනුමන්තා වෙනුවෙන් පෙනී සිටින බව ද නිරීක්ෂණය කළ හැකිය.

පවතිනස්වභාවය අනුව අනන්‍යතා සහිත කණ්ඩායම් විශාල බලවේග බවට පත්ව තිබේ. ජල්ලිකට්ටු තහනම ඉවත්කරන තැනට තීරණගන්නට ඉන්දියාවට සිදුවී තිබේ. නවීන අදහස් ඇති අය එය සත්ත්ව හිංසනය බව කියන නමුත් එක්තරා ජන කොටසක් අනන්‍යතාවය දක්වන්නේ එයින්ය. ලෝකයේ සෑම කලාපයකම, උප සංස්කෘතියකම අනන්‍ය දේ පවතී.  මේවා බලහත්කාරයෙන් නතර කරන්නට හැකියාවක් නැත. නීතිය ඉදිරියට පැමිණ විය හැකි නමුත් එයින් ද අනර්ථයක් සිදුවෙයි. කිසිම පුද්ගලයෙකුගේ අනන්‍යතාවයට අගෞව නොවන පරිදි, අන්‍යයන්ට රිදෙන්නේ නැති සමාජ ව්‍යුහයක් සකස් කරන්නේ කෙසේද යන්න ගැඹුරින් සාකච්ඡා කළ යුතුව ඇත.

 

Advertisements

නියඟය පරාජය කරන සැලැස්මක්

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

milinda-prashna

2017/01/18 – ලංකාදීප

වසර හතලිහකට මෙපිට ඇති නොවූ තරම් බලවත් නියඟයකට මුහුණ දෙන්නට රටට සිදුවී ඇති බව අනාවරණය වන කරුණකි. ඉතිහාසය පිරික්සන විට වලගම්බාහු රජ දවස ඉතා දරුණු නියඟයක් ගැන සඳහන් වෙයි. බැමිණිටියාසාය යනුවෙන් දැක්වෙන මෙම කාලයෙහි සංඝරත්නයට දානය නොලැබෙන තරමට එය ව්‍යවසනයක් වූ බව කියැවෙයි.

ශ‍්‍රී ලංකාවේ බලපැවැත්විය හැකි බව කාලගුණ තොරතුරු හෙළි කරන නියඟය හමුවේ ගත යුතු මග වෙනුවෙන් ජනාධිපති කාර්ය සාධන බලකායක් පත් කර තිබේ. රට වැසියන් පත්විය හැකි දුෂ්කර තත්ත්වය සලකා බලන විට සියළු බේධ අත් හැර රාජ්‍ය සහ පුද්ගලික යන සියළු අංශ එකතු වී නියඟය පරාජය කරන සැලැස්මක් සකස් කළ යුතු බව අවිවාදිතය.

තාක්ෂණය, සන්නිවේදනය සහ සම්පත් උපයෝගීතාවය යන අංශ වර්තමානයෙහි ඉතා ඉහළ මටට්මක තිබේ. එයට අනුව,  ඕනෑම දුෂ්කර ස්වභාවයකට සාර්ථක උත්තරයක් සොයා ගත හැකිය. විසඳුම පහසු නැති නමුත් සාමූහික ප‍්‍රයත්නය, පවතින ප‍්‍රවනතා නිසි සැලැස්ම සහ ආත්ම ශක්තිය නියඟය ජයගත හැකි එකක් කරනු ඇත.

ජලය, ආහාර සහ බලශක්තිය ජනතාවට පීඩනය ඇති කරන ක්ෂේත‍්‍ර අතර මුල් තැනට පත් වන බව පෙනේ. නල ජලය මාස දෙකකට සහ ජල විදුලිය උත්පාදනය සියයට දොලහකට සීමාවන බව අඟවා තිබේ. ආහාර ඉදිරි දිනවලට ප‍්‍රමාණවත්වන නමුත් නියඟයෙන් පසු කාලයක් යන තුරු එහි පීඩනය බලපවත්වනු ඇතැයි සැලකේ. නියඟය හමුවේ සෑම අතින්ම අපහසුතාවයට පත්වන්නට ඉඩ ඇත්තේ අඩු ආදායම් ලබන ජන කොටසය. කණගාටුදායක පැත්ත එයයි.

ජාත්‍යන්තර තාක්ෂණය අනුව මුහුදු වතුර පානීය ජලයට හැරවිය හැකිය. බලශක්තිය  නිපදවන්නට  සූර්යතාපය ප‍්‍රයෝජනයට ගත හැකිය. මෙම පැති දෙක අතර සංකලනයකින් කෘෂි අංශයට ප‍්‍රයෝජන ගත හොත් ඉක්මන් ආහාර නිෂ්පාදන වැඩ පිලිවෙලකට ද යන්නට හැකියාවක් ඇත. නියඟය කළමණාකරනයේ දී එවැනි අලූත් දේ ගැන සියුම් අවධානය යොමු කළ යුතුය. අර්බුදය හමුවේ සම්ප‍්‍රදායිකව ක‍්‍රියා කිරීම වෙනුවට පරිවර්තනයකට මග පාදා ගැනීම වැදගත්ය. දේශපාලන බේධ පැත්තකින් තබා හැම දෙනාගේම අවංක අදහස් වලින් ප‍්‍රයෝජන ගතහොත් නියඟය රටක වාසියක් සේ හරවාගත හැකිය.

ලෝක කාලගුණ ප‍්‍රවනතා අනුව ඉදිරි කාලයේ දී පවා උෂ්ණත්වය වැඩි, පිරිසිදු ජල පහසුව ගැටළු විය හැකි බව ප‍්‍රකට කරුණකි. දැනටමත් ලෝකයේ මිලියන සංඛ්‍යාත ජනගහනයක් එයින් දුෂ්කරතා වලට පත්ව සිටී. ශී‍්‍ර ලංකාව වාසනාවන්ත පිරිසරික සාධක ඇති තැනක සිට වියළි පරිසරයකට හැරෙන බව පෙනෙන විට පවතිනතත්ත්වයට ඉක්මන් විසඳුම් පමණක් නොව ඉදිරියේ දී එළැඹිය හැකි තත්ත්වයට ද ගැලපෙන දීර්ඝ සැලසුම් වලට ගමන් කළ යුතුව තිබේ.

සූර්යතාප බලශක්තිය කෙරෙහි ජන සහභාගීත්වය වැඩි කරන්නට අවශ්‍යය. සෑම නිවසක්ම සූර්ය බලයෙන් ප‍්‍රයෝජන ගන්නා තැනක් බවට පත්කරන්නට නම් ජනතාව දිරිගන්වන සහන වහා ප‍්‍රකාශ්‍යට පත්කළ යුතුය. තෝරාගත් පලාත්වල විශේෂයෙන් උතුර, නැහෙනහිර ඇතුළු කලාපවල මුහුදු ජලය නිස්සාරණය කර ප‍්‍රයෝජනයට ගැනීමට පෙළඹවීම අවශ්‍යය. භාවිතයෙන් ඉවත් කරන නැව් වල යන්ත්‍රෝපකරණ සවිකර එයින් පිරිසිදු කරන ජලය ගොඩබිමට පොම්ප කරන තරමට තාක්ෂණය දියුණු වී ඇති හෙයින් රජය හා පුද්ගලික අංශයට එහි නියැලෙන්නට පසුබිම සකස් කළ හැකිය. අඩු ජලපරිහරණය සහිත ඉක්මන් ආහාර භෝග වවන්නට ගොවියන් සංවිධානය කරන්නට අවශ්‍යය.

මෙම සියළු දේ හමුවේ වේගය වැදගත්ය. ඉක්මනින් තීරණගත යුතුය. සහභාගීත්ව ක‍්‍රමවේදය හා ඉතාම නිවැරදි භාවිතාව ගැන විධිමත් අවධානය අවශ්‍යය. නියඟය හමුවේ හිඟ විය හැකි සම්පත් නිසි සේ කළමණාකරණයේ දී ඉතාම ප‍්‍රායෝගික විය යුතුය. ජනතාව පමණක් නොව ගහ කොළ වන සතුන් ගැන ද කල්පනා කිරීම ආණ්ඩුවක වගකීමයි.

 

ඉඩම් ප්‍රතිපත්තියක් ඕනෑ

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

milinda-prashna

2017/01/11 – ලංකාදීප

මහ පොලව සීමිතය. වටිනා සම්පතක් බවට පත්ව ඇත්තේ එහෙයින්ය. කාලයකට කලින් ජනී ජනයා තම වත්පොහොසත්කම මනින්නේ අයිිති ඉඩම් ප‍්‍රමාණය අනුවය. ධනය  සහ බලය ඇති පිරිස ඉඩම තමන්ගේ භාරයට ගත්හ. ඉඩම් නැති දුප්පතුන් මෙම ඉඩම් හිමි ධනවතුන් යටතේ සේවය කර ජීවත් වූහ. සමාජ ක‍්‍රමය, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය දියුණු වන විට ඉඩමක අයිතිය සාධාරණය ලැබෙන්නේ කෙසේදැයි තීරණ වලට එළැඹී තිබේ. ලෝකයේ සමහර රටවල වැසියන්ට ඉඩම් අයිතිය නැත. ආණ්ඩු කරන්නේ ජනතාවට ජීවත්වීමට අවශ්‍ය සම්පූර්ණ පහසුකම් සැපයීමයි. නමුත් ලෝකයේ බොහෝ රටවල් ඉඩමක අයිතිය තීරණය කරන්නේ වෙළඳ පොළයි. ඉල්ලූම හා සැපයුම අනුව ඉඩම යනු විශාල වටිනාකමක් ඇති දෙයක් බවට පත්වෙයි.

ලෝක ජනගහනය වැඩි වන සහ ඉඩමක සීමිත බව දැනෙන්ට පටන්ගනී. මෙම  පසුබිම තුළ ඉඩමේ වටිනාකම නොසිතනා සේ වැඩි විය හැකි යැයි මතයක් තිබුණේ කලකට කලින්ය. අද වන විට එය එසේ නොවන බව පෙනේ. ඉඩමක අයිතිය වෙනුවට එය ඵලදායී සේ පරිහරණය ගැනීම ඉහළම අවධානයට ලක්ව තිබේ.

ශ‍්‍රී ලංකාව කුඩා රටකි. ඉඩම් ප‍්‍රමාණය සීමිතය. වනාන්තර, ජලාශ, පොදු පහසුකම් සහ අත්‍යවශ්‍ය දේ වෙනුවෙන් වෙන් කරන විට රට වැසියන්ට පරිහරණයට ඇති ඉඩම් ප‍්‍රමාණය ඉතාම අඩුය. පර්යේෂණ වාර්තා පෙන්වන්නේ මෙරට ඉඩම් වලින් ප‍්‍රතිශතයක් වශයෙන් සියයට අසූවකට වඩා රජයට අයිති බවය. පුරවැසියන් වෙනුවෙන් ඉතිරිව ඇත්තේ සියයට විස්සකට අඩු ප‍්‍රමාණයකි. රටේ වපරිසය කොටස් පහකට බෙදා වෙන්කළහොත් එයින් හතරක් අයිතිකරගෙන ඉන්නා ආණ්ඩුව එය මනා සේ පරිහරණය කරන්නේ ද යන්න විමසා බැලීම වැදගත්ය.

කාලගුණය වේගයෙන් වෙනස්වන බව අද පවතින ස්වභාවයයි. එය ආහාර නිෂ්පාදනයට අවහිර කර තිබේ. පානීය ජලය පරිහරණය අර්බුදයක් කර ඇත. තවත් වසර විස්සකින් හෝ තිහකින් ආහාර හා ජලය සම්බන්ධ නොසිතන ගැටළු ඇතිවිය හැකි බව අනාවරණය වන ප‍්‍රබල කරුණකි. මහ පොලව කාර්යක්ෂම පරිහරණය සහ එහි ඇති සම්පත් ආරක්ෂා කරගැනීම ගැන විශාල සංවාදයක් පවතී. ශ‍්‍රී ලංකාවට ද එයින් බැහැර වෙන්නට හැකියාවක් නැත. මෙරට ඉඩම් නිෂ්පාදන ක‍්‍රියාවලියට දායක කර ගැනීම සහ එයින් උපරිම ප‍්‍රයෝජන ගැනීම ජාතික වගකීමක් සේ සලකා ක‍්‍රියා කළ යුතුය.

ඉඩම් යන කාරණය දේශපාලන, සමාජ මහ ආර්ථික වශයෙන් ප‍්‍රබල අවධානයකට ලක්ව ඇති බව පෙනේ. පලාත් සභා බලය බෙදන යෝජනා අතර වැඩිම සංවාදය ඉඩම් බලතල ගැනය. ජනතාව දේශපාලනඥයන්ගෙන් ඉල්ලන්නේ ජීවත්වෙන්නට සෑහෙන ඉඩමක්ය. දෙස් විදෙස් ආයෝජකයන් මෙරට ඉඩම් අත්පත් කරගෙන ව්‍යාපාර කරන්නට තැත් දරන්නේ මේ අතරවාරයේය.

ආණ්ඩුව මෙරට ඉඩම් වලින් වැඩිම කොටස තමන්ගේ භාරයේ තබා ගෙන එයින් නිසි ප‍්‍රයෝජන නොගැනීම ප‍්‍රශ්නයකි. කෘෂිකර්මාන්තයට යොදවා ඇති ඉඩම් වලින් ලැබෙන ආර්ථික වාසිය රටට ප‍්‍රමාණවත් නැත. ඉඩම සහ කෘෂිකර්මය අතහැර නගරයට සංක‍්‍රමණය වෙන්නට තරුණ පිරිස නැඹුරු වී ඇත්තේ එහෙයින්ය. ආණ්ඩුවේ ඉඩම් කුඩා කැබලි වලට කඩා ජනතාවට බෙදා දීම උත්තරය නොවේ. ලෝකයේ වෙනත් රටකින් එන ආයෝජකයෙකුට මෙරට ඉඩම් පවරා එයින් උපදවන ධනයෙන් ජීවත්විය හැකි යැයි තර්ක කිරීම ද අවාසි සහගතය. අනාගත ශ‍්‍රී ලංකාවේ පැවැත්ම තීරණය කරන්නට ඉඩ දෙන ඉඩම් ප‍්‍රතිපත්තියක් රටට අවශ්‍යව තිබේ. ජනතාව සහ ජනතා සංවිධාන පවතින ප‍්‍රවණතා සලකා බලා අලූත් යුගයට ගැලපෙන ආකල්ප සහිතව මෙරට ඉඩම් ප‍්‍රශ්නය ගැන සාකච්ඡා කරන්නට අවශ්‍යය. ඉඩම නිසි සේ පරිහරණය කරන්නේ කෙසේදැයි විමර්ෂණය කිරීම වැදගත්ය.

 

සමාජ පැවැත්මට අලූතින් සිතමු

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

milinda-prashna

2017 01 04 – ලංකාදීප

සමාජය වෙනස් වෙයි. ඇවතුම් පැවැතුම් යහපත් පැත්තට හැරෙයි. ජනසමාජය සංකීර්ණ වන විට හොද දේ මතු කරගත යුතුය. කලින් පරම්පරාව අනුගමනය කරන සිරිත් තුළ ඇති වටිනාකම් ඉදරියට ගෙන යන්නේ කෙසේදැයි සාකච්ඡා කිරීම වැදගත් යැයි හැගේ.

ගෙදර ප‍්‍රධාන දොරටුවේ අඹ කොළ වැලක් නොඑසේනම් ගොක් කොළ රුහැනක් එල්ලන අවස්ථා අදත් කලාතුරකින් දක්නට ලැබේ. එයින් අඟවන්නේ ගෙදර බෝවෙන රෝගයකින් පෙලෙන අයෙකු ඉන්නා බවය. එය මෙරට සංස්කෘතියේ උත්තම අවස්ථාවකි. තමන්ගේ නිවසේ රෝගියෙකු ඉන්නා බැවින් පරෙස්සම් වෙන ලෙස අසල්වාසීන්ට දන්වන සන්නිවේදයකි. නූතන ජනමාධ්‍යයේ දී සංකේතාර්ත සන්නිවේදනය ගැන උගන්වන අතර ජන සමාජය තුළ තවමත් නොගිලිහී පවතින මෙවැනි සංඥාර්ථ ගැන අවධානය යොමු කළ යුතුය. තවත් තැනෙක බෝවෙන රෝගියෙකුගේ අතෙහි පෙරුම්කායම් නමැති අධික ගන්ධයක් වහනය වෙන බෙහෙතක් කැටි කර ගැට ගසයි. විෂබීජ නාශයක් සේ සලකමින් බව සොයාබලන විට පෙනේ. විෂ බීජ නසන අතර එයින් වහනය වන සුවඳ රෝගියෙකු ගේ වග සමාජයට අඟවයි. මෙම උදාහරණ පෙන්වන්නේ ශ‍්‍රී ලාංකේය ජන සමාජය අනුන් ගැන හිතන, අන්‍යයන්ට ලෙඩක් දුකක් බෝ වෙන්නට ඇති ඉඩ කඩ වලකන අයුරු ගැන අප‍්‍රමාණ හැඟීමකින් ක‍්‍රියා කරන ලද බවය.

වර්තමානයෙහි බොවෙන රෝග බහුලය. උණ රෝග, කැස්ස, සෙම්ප‍්‍රතිශ්‍යාව නිතර වැළදෙන්නේ නැති අය දුලබය. පරිසරයෙහි ඇති දුවිලි, බැක්ටීරියා පමණක් නොව ගන්නා ආහාර වලින් පවා සනීපය අඩු කර අසනීපය වැඩිකරයි. ප‍්‍රතිශක්තිය අඩු කරන බව වෛද්‍යවරු පවා දක්වන කාරණාවකි. මෙම පසුබිම තුළ රෝග පැතිරවීම වලකන, සමාජය වෙත කරුණා සිතැති පුද්ගලයන් සේ හැසිරීමේ වගකීමක් අප සියළු දෙනාටම තිබේ.

ලෙඩ රෝග වලකන හුරුව ඇති කරගන්නා අයුරු නූතන භාවිතාව තුළ තිබේ. නොයෙක් රටවල වැසියෝ තමන් බෝවෙන රෝගයකින් පෙලෙත් නම් මුඛවාඩමක් පැළඳගෙන මගට බසිති. බටහිර රටවල් විශේෂයෙන් කරන්නේ එයයි. ජපානය, චීනය වැනි නොයෙක් රටවල වැසියෝ තමන් රෝගයකින් පෙලෙන්නේ නම් ආශ්වාස, ප‍්‍රශ්වාස වාතයෙන් එය බෝ විය හැකියැයි හැගෙන්නේ නම් එය වලකනු සඳහා මුඛ  ආවරණ භාවිතා කරති. එය කොපමණ හොඳ ගුණයහපත් කමක්ද?

අතීතයේ ගෙදර එළිපත්තේ නිවසේ රෝගීන් ඉන්නා බව අනියමින් සන්නිවේදනය කරන ලද සමාජයක වැසියෝ අද කිවිසුම් හරින්නේ කිසිදු හැඟීමකින් තොරව ප‍්‍රසිද්ධියේය. පොදු තැන් වල කහින්නේ සහ කාරා කෙළ ගසන්නේ අවට ඉන්නා පිරිස ගැන තැකීමක් නැතිවය. අතීතයට වඩා ජනාකීර්ණ, පොදු තැන් වල ගැවසෙන මෙකල අපගේ වගකීම් හා යුතුකම් ගැන අලූතින් හිතන්නට අවශ්‍යය. ලී ක්වාන් යූ මහතා ප‍්‍රසිද්ධ ස්ථානවල කෙළ ගැසීම තහනම් කළේය. තවත් රටවල් ගණනාවක් හොඳ සිරිත් විරිත් ඇති කරන්නේ නීති පනවා බලහත්කාරයෙන්ය. සෞම්‍ය  පුරුදු ඇති, අනන්‍ය වටිනාකම් ආරක්ෂා කරගෙන සිටි රටට මෙම ස්වභාවය ගැන අලූතින් හිතන්නට අවශ්‍යය. තමන් බොවෙන රෝගයකින් පෙලෙන්නේ නම් ලේන්සුවක් භාවිතා කරන්න. මුඛ වැස්මක් පැළඳ ගෙන පොදු තැන් වලහැසිරීම අනන්‍යයන්ගේ යහපතට හේතු වෙයි. රෝගයකින් දුබල වී ඇති කල්හි තම ආශ්වාස වාතයෙන් වෙනත් ධූලක පෙනහළු වලට උරාගෙන තවත් දුබල නොවෙන්නට බලපාන කරුණකි. එතරම් වියදමක් සිදු නොවෙන, සමාජ පැවැත්ම අලූත් තැනකට යොමු කරන මෙවැනි දේ ගැන හිතන්නට පුරුදු වෙමු.

යහපැවැතුම් පාසලෙන් ආරම්භ කළ හැකිය. දෙමව්පියන් සහ දෙගුරුන්ට අපේ උරුමයෙහි ඇති හොඳ දේ නැවත පණ ගැන්වීමට හැකිය. පාසලෙන් ඇරඹුනහොත් අවුරුද්දක් දෙකක් යන විට සමාජයේ හැසිරෙන විට බෝවෙන රෝග පැතිරීම යම් ප‍්‍රමාණයකට සීමා වෙන්නට ඉඩ තිබේ. එය මෙම අවුරුද්දේ නිදුක් නිරෝගී වේවා, සුබ නව වසරක් වේවා ප‍්‍රාර්ථනා කරන තරමට යහපත ඇති කරනු ඇත.